monsters en boeken

Bijfiguren

22 januari 20205 - 10 minuten

Een verhaal wordt beter als er goede bijfiguren in zitten. Bijfiguren geven kleur, houvast en vrolijke herkenning. Hier in Schagen lopen en fietsen ook de mooiste bijfiguren rond. Ik stel ze aan je voor.

Functie
De functie van bijfiguren in een verhaal verschilt. Soms zijn ze stille voorbijgangers, een kenmerk voor de omgeving, maar nemen verder geen deel aan de plot of handeling. Andere keren dienen ze als spiegelplot, ze maken precies het tegenovergestelde mee van wat de hoofdpersonages meemaken. Een derde functie is die van de comic relief, denk aan de Minions in de films Verschrikkelijke Ikke 1, 2 en 3. Bijfiguren moeten bijfiguren blijven, als ze gaan domineren (zoals de Minions), is het misschien zaak ze een eigen platform te geven. Vaak blijkt dan dat bijfiguren als hoofdfiguur niet goed uit de verf komen (zoals bij de Minions).

Bijfiguren in Schagen
Hoe kom je aan goede bijfiguren? Die verzin je, net zoals de hoofdpersonages, maar soms lopen of joggen of fietsen ze gewoon in je eigen omgeving rond. Goede bijfiguren zitten op vaste plekken in het parkje, lopen steevast hetzelfde rondje, lijken versteend in de tijd. Goede bijfiguren maken je nieuwsgierig naar hun verhaal en hun achtergrond. Goede bijfiguren zouden wel eens kunnen uitgroeien tot het hoofdpersonage in hun eigen verhaal.

Fluitje
Hij heeft een zongebruinde huid, is dun, taai en als hij voorbij rent is het net of er een gigantische komma langs zweeft. Maar het kenmerkendste is het fluitje dat hij bij zich heeft. Of nee, het is helemaal geen fluitje! Het is zijn ademhaling en dat horen we zelfs door de dubbele beglazing. Zodra we dat horen, weten we dat het weer lente is.

Aan het fietspad
Elke ochtend zat hij er: aangekleed en wel, licht aan, gordijnen opzij geschoven. Elke voorbijkomende fietser of voetganger kreeg van hem een groet. Hand omhoog, vage glimlach. Iedereen groette hem terug, echt iedereen. In het begin dacht ik nog: noh, zo’n volwassen vent en dan zwaaien. Pft. Maar al snel zag ik de lol er wel van in en was het ook wel vertederend ergens, de hele buurt zou het weten als er iets met hem zou gebeuren. Afgelopen week hing er een poster aan zijn raam: de

monstertje

zwaaiende man is overleden. Hij is honderdtwee-en-een-half geworden. Wat had ik graag zijn levensverhaal gehoord!

“Vaslav”
Een andere zonderlinge figuur heb ik al een poos niet meer in de straten van Schagen gezien. Ik noem hem (of haar, dat is onduidelijk) “Vaslav” omdat hij me deed denken aan het personage van de gelijknamige roman van Arthur Japin. Toen ik dat boek las en ’s middags boodschappen moest doen of de kinderen van school ging halen, kwam ik hem steeds tegen: geschminkt wit gezicht, rode lippen, blote voeten, kaal hoofd, een gewaad tot op de grond. Hij mompelde in zichzelf en ik stelde me voor dat hij tegen een denkbeeldig publiek zei: “Uw danspaardje is moe”, en theatraal in elkaar zakte. Net zoals Vaslav, ja. Hij is een tijd uit het straatbeeld verdwenen geweest en ik vroeg me af of ook hij was overleden. Ergens had ik geruchten opgevangen dat hij ernstig ziek was, maar laatst zag ik hem op een bankje zitten, gezond en wel. Geen schmink, een gewoon pak en schoenen aan, maar nog wel die tragische uitstraling van een geknakte kunstenaar. Zijn leven is vast niet makkelijk geweest.
 

„ Goede bijfiguren lopen soms gewoon rond in je eigen omgeving. ”

Rood doppie
En dan is er Fred, de lokale beroemdheid met gebruiksaanwijzing. Fred fietst elke dag, de hele dag, met zijn rode doppie op door Schagen en bezorgt de plaatselijke suffertjes of de diepgaande middagkrant, zo ook bij ondergetekende. Fred is enorme fan van het Eurovisiesongfestival, waar hij steevast in zijn eentje naartoe reist, hij heeft zijn eigen Facebookpagina waar hij de belevenissen van zijn dag in optekent en hij is diverse keren geïnterviewd door de (lokale) media. Zelf belt hij ook regelmatig radioprogramma’s op om zijn verhaal te vertellen. Het bijzondere is dat hij ondanks zijn geestelijke beperking ook reizen onderneemt naar Australië en Japan, landen die nota bene nog op mijn bucketlist staan. Fred doet het gewoon: hij heeft een begeleider en het plaatselijke reisbureau weet precies hoe en wat ze voor hem moeten regelen. Hij heeft het goed voor elkaar, onze Fred. Eigenlijk is hij ook geen bijfiguur meer, hij verdient zijn eigen verhaal. Zijn eigen boek. Mocht hij zijn levensverhaal ooit willen vertellen, dan wil ik hem daar graag bij helpen.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter