Kaars glas in lood

Coronadagboek 2.0 - dag 12

26 december 20205 minuten

De laatste weken van 2020 brengen we weer door in een totale lockdown: horeca, winkels, sport, theater en kapper zijn gesloten. Wat nog wel kan in de lockdown is filmpjes kijken, schrijven, wandelen, uitslapen, lachen, koken, videobellen of chatten met vrienden en mijn blogs lezen.

Vrijdag 25 december 2020 - Eerste Kerstdag

Deze Eerste Kerstdag hebben we zo’n beetje gedaan wat heel Nederland op Eerste Kerstdag doet: uitslapen, uitgebreid ontbijten, spelletjes spelen, gourmetten en film kijken. Sander zette vanmorgen de tv aan op de mis van de Paus, maar een leeg Sint-Pietersplein is wel een leeg plein, hoor. Zelfde indruk als Dodenherdenking op 5 mei op de Dam. Het is indrukwekkend, maar tegelijkertijd leeg, in de betekenis van zowel ‘niet vol’ als ‘hol’ of ‘zinloos’. Een overduidelijke afwezigheid van iets. We stonden er niet te lang bij stil, dat maakte het eveneens leeg.

Kaars glas in lood

Nadat ik één vijfde van mijn haakwerk af had, gingen we rummy spelen. Dat gaat met twee kaartspellen. Je krijgt acht kaarten in je hand en moet combinaties maken. Opeenvolgende kaarten van één kleur mogen en setjes van minimaal drie verschillende kaarten met hetzelfde cijfer of plaatje mogen ook. Als je denkt dat je niet meer combinaties kunt maken of denkt dat je de minste punten in je hand hebt, klop je op tafel. De andere spelers krijgen nog één kans om iets van hun hand te maken. Daarna komen de kaarten op tafel. Na een ingewikkeld rekensysteem dat ik altijd Sander laat uitvoeren, deelt de volgende speler de kaarten en ga je opnieuw combi’s maken. Dit doe je tot een van de spelers 100 punten heeft gehaald of meer. Die is af. De overige spelers gaan door, net zolang tot er twee spelers overblijven. De winnaar krijgt de pot (in ons geval lucifers). Ik stond lange tijd, zéér lange tijd, op nummer 1 met de minste punten, totdat meneertje Oscar me weer eens te slim af was. Zó dichtbij de winst. Maar ja, ik ken mijn plek, namelijk altijd onderaan bij het winnen van

spelletjes die met getalletjes of strategisch denken gepaard gaan. Doe mij maar taal- of associatiespelletjes. Ik ben een echte alfa ja.

We zijn door de afleveringen van Lucifer heen, dus nu gaan we Arrow afkijken. Ik ben ooit begonnen en gestopt met die serie en ik weet nu weer waarom: hij is traag, duister en er mist humor. Het is een soap met te rijke mensen en eigenlijk blegh. Maar ja, we hebben een eigen Arrow in ons midden, dus die wil per se kijken. Best. Misschien wordt het toch nog leuk. Zo niet, dan pak ik mijn haakwerkje er wel bij.

Natuurlijk hebben we gegourmet met vlees van de plaatselijke keurslager en we hadden - zoals de traditie voorschrijft - genoeg voor drie dagen en waarschijnlijk gaan we vierde of vijfde kerstdag nog een keer gourmetten. Of vleesjes opbakken en klaar, kan ook. Waarom we meedoen aan die landelijke trend? Want wij zijn toch niet van die trendvolgers? Klopt, maar 
het is heel simpel: het is makkelijk. En de kinderen verheugen zich erop. Bij het natafelen ontstond een discussie over genderneutraal of gender in het algemeen, dé topic op het moment hier in huis, want dochterlief is er nogal mee bezig: ze wil niet behandeld worden als een

Gourmetten

‘meisje’ en kleedt zich momenteel erg jongensachtig, wat zij ‘genderneutraal’ vindt, en ik absoluut niet. Ze probeerde uit te leggen dat er mensen zijn die noch man noch vrouw willen zijn. Ik zei: ‘Best, maar waarom moet ik me aanpassen aan een minderheid?’ Nou, dat was ‘vooruitgang’ en wat ik vond was natuurlijk ‘ouderwets en stom’, totdat Sander zei dat er eigenlijk twee verschillende zaken speelden. De ene namelijk dat er inderdaad een heel spectrum zit tussen man en vrouw en dat dat prima is, en de andere dat er kennelijk een groep mensen is die zegt ‘inclusiviteit’ te willen maar juist door dat te benadrukken zichzelf een eigen hokje aanpraten. Precies tegen dat hokje ben ik aan het schoppen (dank je, Sander). Genderneutraal is pas neutraal als er geen aandacht aan wordt besteed. Inclusiviteit bereik je pas als je iedereen ongeacht hun voorkeuren, gevoelens en ideeën accepteert binnen een groep. Daarom heb ik zo’n moeite met Carmens ‘genderneutraliteit’. Ze begreep me gelukkig.
Oscar: ‘Ik wil ook iets zeggen, mag dat?’
‘Tuurlijk,’ zeiden wij.
‘Nou, ik wil wel eens weten hoeveel kilometer per uur ik kan rennen.’
Pubers...

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter