boekenkast recht van voren gefotografeerd

Coronadagboek - dag 1

17 maart 2020 5 minuten

We zitten in een lockdown vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Maandag 16 maart 2020

De scholen zijn dicht en dat betekent een heel ander ritme hier thuis. Sander en ik werken wel vaker thuis, ik altijd natuurlijk, maar met twee computers, twee laptops, twee iPads en vier telefoons is het toch nog puzzelen wie op welke computer moet werken als de scholen opdrachten geven. Het kost de middelbare iets meer tijd om onderwijs op afstand te regelen, de basisschool heeft in no time Google Meetings opgezet en Oscar zit aan de iPad de online les te volgen. De opdrachten maakt hij op de computer beneden. De andere twee doen hun huiswerk met boeken en schriften en houden het digitale communicatiekanaal van de school op hun telefoons in de gaten. Sander en ik zitten aan onze laptop en zo ontstaat er al langzaam iets van een kantoortuin in huis.

Intussen wacht ik op mail van vertaalbureaus, maar het blijft tot vijf uur stil. Ik chat wat met een schrijfvriendin, lees alle berichten op Facebook, waar alles over corona gaat natuurlijk en doe om een uur of twee boodschappen in het centrum. Daar voelt het niet alsof we in lockdown zitten: veel volk. Albert Heijn is open, de slager is open, Etos en Xenos ook. In de supermarkt is het leger dan normaal en het valt me op dat bepaalde producten overgebleven zijn: gekruide voorverpakte aardappeltjes bijvoorbeeld. De sojavarianten van yoghurt. En asperges. Ook het pad met blikgroente is vrijwel helemaal gevuld. Wc-papier, pasta, vlees en

stuk boekenkast met lamp, tulp, kaarsenhouders en typemachine

verse groente: leeg. Ik kom thuis met vlees van de slager (volledig gevulde vitrine) en de rest heb ik bij AH gehaald. Goed voor drie dagen. We eten onder andere asperges.

Het is prachtig weer en Carmen en Oscar gaan buitenspelen met een vriendinnetje uit de buurt. Zouden ze keurig afstand houden? Nee, ’t zijn kinderen. Ik roep wel dat ze niet te klef mogen zijn (Carmen is op het moment van de hugs) en goed hun handen moeten wassen als ze thuiskomen. Geen puberale waarom-vragen. Scheelt weer. Carmen wil van de week naar haar vriendje toe in Alkmaar, maar of we dat goed vinden...

Ondertussen bereiden we Tristans kamer voor op een rondje klussen: hij krijgt nieuw behang en een Lundia-bed van 2,10 m inclusief ombouwkasten. Dat laatste moeten we nog een keer ophalen bij een oom en tante van mij, maar wanneer? Eerst maar eens het oude behang afstomen en het nieuwe opplakken. Dat wordt weer een gedoe, aangezien onze trap te kort is en de nok van het dak te hoog. Zó geen zin om dat allemaal te regelen.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter