stopcontact met gezicht

Coronadagboek - dag 11

27 maart 20205 minuten

We zitten in een gedeeltelijke lockdown vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Donderdag 26 maart 2020

Het wordt al bijna een routine, deze blogs schrijven. Ik ben af en toe bang dat ik niets te schrijven zal hebben, maar dan gebeurt er toch weer iets kleins waar je weer een hele theorie aan kan ophangen. 

Slapen in de woonkamer

Vandaag gaat ‘Operatie Sterrenwand’ van start: nieuw behang in Tristans kamer. Daarvoor moet natuurlijk wel zijn kamer voorbereid worden, dus bed eruit, bureau eruit, dozen opgeschoven, treintafel verplaatst. Tristan slaapt zo lang in de woonkamer, dan kan ik rustig aan doen. Want na een dag behang afstomen, wil mijn rug natuurlijk niet meer mee. Sander gaat met me mee om de stomer terug te brengen en ik blijf in de auto zitten (er mag maar 1 persoon per winkelwagen naar binnen). Het duurt best lang voordat hij weer terugkomt en toen bleek dat ik de behangtafel maar voor één dag had gehuurd.

Nee, zei ik, ik had een week gezegd. Maar ja, als je steeds 1,5 m op afstand moet blijven en langs plastic schermen moet praten, dan krijg je misverstanden, of dat opdrachten half gehoord worden. Ook een gevolg van de huidige situatie: de coronamisverstanden. Het was geen probleem om de tafel langer te huren, maar om dit soort misverstanden te voorkomen moet er ook bij één-op-ééncontact anders worden gecommuniceerd. Met meer pauzes ofzo, of door harder te praten? Of met gebaren erbij?

Sander heeft een avond vol vergaderingen via Teams en daarom krassen wij op uit de woonkamer, wat weer een hele verhuizing tot gevolg heeft: Tristan slaapt nu bij Oscar op de kamer en aan de gezichtsuitdrukkingen te zien denk ik dat ze dat allebei niet leuk vinden. Oscar wil natuurlijk dat Carmen op zijn kamer komt slapen en Tristan wil alleen slapen, maar ja. ‘Bedenk maar zo jongens, we hebben een sterrenschip van drie dekken hoog en daar moeten we het mee doen.’ Gegrinnik en dan gaan ze toch lief slapen.

Ondertussen spoel ik de behangresten van me af en nestel me dan in bed met een nieuw boek: Vox van Christina Dalcher. Dat is een ‘wat als’-verhaal: wat als de vrouwen en meisjes in een samenleving een band om hun pols kregen die een stroomstoot geeft als ze meer dan 100 woorden hebben gesproken? Wat als die vrouwen niets meer mogen, niet lezen of schrijven, alleen maar dienen? Het levert een beklemmend boek op dat je in een hoek wil smijten (kan niet, ik heb het e-book), maar waar je toch in doorleest. Ik krijg er wel nachtmerries van. O, daar heb ik net een Woordenspuwer aan gewijd.

Jongenskamer

Op werkgebied: ik mag de nieuwsbrief van Rath vertalen. Rath is een Duits bedrijf dat goederenverkeer per spoor regelt, maar ook reizigers vervoert. In Nederland heb je RTB Cargo, die rijdt met auto’s van Rotterdam naar het Europese achterland (Hongarije en verder). Toen wij in 2017 met de trein op vakantie gingen, hebben we een paar keer een trein van Rurtalbahn (onderdeel van Rath) genomen. Van Düren naar Euskirchen bijvoorbeeld. Dat ging met een dieselmechanische trein die bij elke overweg moest stoppen om de beveiliging in te schakelen. Daar was een speciaal mannetje voor, dat meereisde. De route ging door de achtertuinen van Duitsland, soms bijna letterlijk, maar het was léúk. In die nieuwsbrief lees ik steeds de ontwikkelingen op die lijn (steeds meer elektrische beveiliging, meer treinen op dat traject, kortere reistijden), het leeft omdat ik er geweest ben. Ik kijk altijd uit naar die vertalingen.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter