Planeten op een muur

Coronadagboek - dag 13

29 maart 2020 5 minuten

We zitten in een gedeeltelijke lockdown vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Zaterdag 28 maart 2020

De dag begint met een rondje internetten, kijken wat mensen te zeggen hebben en hoe ze het maken in hun isolement. Ik word blij van alle kinder- en jeugdfoto’s, wat een leuke koppies allemaal. Ik duik zelf ook in het archief en post twee foto’s: eentje van mezelf toen ik anderhalf à twee jaar was (1976) en eentje waarop ik samen met een ander kindje zit (1975), waarbij de vraag is wie dat andere kindje dan is. Spoiler alert: mijn toekomstige man.
Ik blijf een beetje hangen in de oude foto’s en dan zie je ineens plaatjes voorbij komen die in elk fotoboek staan, maar ook foto’s waarvan ik de omstandigheden niet meer kan herinneren. Zo zit ik op een strandbed een voorloper van de computerspelletjes te doen (waarschijnlijjk Snoopy Tennis, waaraan ik toen verslaafd was). Het strandbed staat op hooi in wat een schuur lijkt en de titel van de foto is: bij de caravan van een oom en tante en een jaartal. Het is dat er een foto van is, maar deze gebeurtenis kan ik me dus he-le-maal niet herinneren.
De hertenkop aan de wand in huize Damen te Apeldoorn was trouwens een houten kop met een echt gewei, volgens mijn moeder. De kop was gemaakt door een van mijn ooms. Knap staaltje houtbewerking! Er komen nog meer herinneringen op bij familieleden op Facebook en dat vind ik nou zo leuk aan die oude foto’s. Verhalen!

Operatie Sterrenwand is van start en afgerond. Na de frustraties van gisteren moest ik me even afreageren. Morgen ga ik wel weer aan de horroropdrachten werken, vandaag vermaak ik me prima met behanglijm en -banen. De eerste baan is het moeilijkste, omdat ik niet in de nok van het dak kan komen. Daar heb ik Sander voor nodig. Als hij op de ladder gaat staan, kan hij er net bij, maar mijn niet-klussende, niet-technische man uitleggen hoe hij behang moet plakken, dat is een vak apart. Dat het behang erop blijft zitten is dan ook een klein wonder. De rest is snel gedaan, ik was even bang dat ik met vijf rollen niet uit zou komen, maar ik heb er uiteindelijk twee geknipt en geplakt en nog één baan van de derde rol gebruikt. Dus, wie er planeten op zijn muur wil, kan een rol krijgen. Nu nog bedenken of het verstandig is om een busje te huren en naar Apeldoorn te rijden om daar Tristans nieuwe bed op te halen. Zijn de busjesverhuurders nog open? 
Oscar, vanuit zijn hoogslaper, vraagt of hij dan mee moest. Nee, natuurlijk niet, corona enzo. Hij: ‘YES!’

Behangen

Ik: ‘Huh?’
Hij: ‘Dan blijf ik met Carmen hier.’
Ik: ‘Aha, hele dag gamen en de boel afbreken.’
Carmen, vanaf de gang: ‘Noh, hoezo afbreken?’
Ik: ‘Dus wel gamen.’
Oscar met een dikke grijns: ‘Zoiets...’
Ik: ‘Jaja, nou we zien wel.’

Carmen heeft haar bedladen uitgezocht en kwam ontzettend veel paardendingen tegen. ‘Waarom vond ik dat vroeger leuk en nu niet meer?’ Tsja, daar groei je overheen. ‘En hoe kom ik aan al die spullen?’ Ja, hoe kom je aan al die troep? Betere vraag is: hoe kom je eraf? We hebben een stapel voor nichtjes Lydia en Nura gemaakt en een stapel voor de kringloop. Nu zien we geen van drieën binnenkort, dus slingert al die troep weer ergens in een doos rond, die natuurlijk steeds op een andere plek wordt gezet, maar oké. Carmen wil een donkerblauwe kamer met contrastkleuren (haar woorden!). Liefst wit en zwart. Ik zie al een blokkenpatroon voor me, een schaakbord. Ik weet niet of ‘m dat wordt, maar dat ze er zelf een idee over heeft, vind ik dan weer wel leuk. 

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter