Grote rode badeend

Coronadagboek - dag 14

30 maart 2020 5 minuten

We zitten in een gedeeltelijke lockdown vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Zondag 29 maart 2020

Waarom houden we nog steeds vast aan die zomer- en wintertijd? Van mij mag dat afgeschaft worden. In ieder geval is de zomertijd weer begonnen en ik miste de grappen erover op internet, bezig als we zijn met corona.

Tessa werd geïnterviewd door TV Onbemand en ze vertelde dat de sfeer aan het omslaan is in Rome: mensen kijken achterdochtig naar iedereen die naar buiten gaat, de muziekuurtjes zijn voorbij. Ik merk hetzelfde hier in Schagen op een veel kleinere en mildere schaal, maar elk kuchje en snufje is verdacht. Ook al heb je hooikoorts.

Dat grimmige achterdochtige doet me denken aan de Sovjetunie. Dat gevoel, die houding was er toen bij iedereen en niet gedurende twee ongemakkelijke maandjes, maar gedurende een heel mensenleven. Verdacht was je als je ergens naar toe ging zonder goede reden (maar wat is een goede reden), verdacht was je in de ogen van de buurman als je lachte of de ‘verkeerde’ persoon groette. Je werd net zo makkelijk aangegeven door een vreemde als een bekende. Ik ben nooit tijdens het communisme in Rusland geweest, maar pas na de val van de muur. Toen was de sfeer gemoedelijk en vrij,

Badeendjes

iedereen durfde te zeggen wat hij wilde, iedereen ervoer een soort opleving. Dat is nu ook weer weg na 20 jaar Poetin.

Ik sta hierover na te denken terwijl ik de badkamer schoonmaak en de anderen Minecraft spelen met z’n vieren. En ik denk na over al die mensen die zeggen dat ze ‘iedereen gaan huggen’ als dit voorbij is en al die mensen die zeuren dat ze hun vrienden niet kunnen zien. Jemig, is het echt zo erg om eventjes thuis te zitten? Is je huis zo benauwend dat je er koste wat kost uit moet? Kun je echt geen twee weken doorbrengen met eventuele partner en eventuele kinderen? Hoe kan dat? Heb je verkeerd gekozen destijds? Werkt je relatie alleen als jullie drukdrukdruk door het leven rennen en elkaar op zondag twee uurtjes zien? Maar wat hebben jullie dan samen? Is dit niet juist het moment waarop alle mindfulnessklasjes en yoga-avondjes je je in je drukke leven proberen te wijzen: neem rust! Ik roep het zo vaak tegen de kinderen als zij weer eens aankomen met ‘ik mag niks van jou’: rust is ook muziek.

Rust is ook muziek. Een leven wordt spannender als je er adempauzes in verwerkt, krijgt een beter ritme. Nou ja, ik preek tegen mijn eigen parochie, maar ik geloof al die mensen met virtuele kurketrekkers en flesopeners echt niet. Volgens mij moet je blij zijn om je vrienden even niet te zien, dan heb je na deze periode elkaar weer heel wat te vertellen. Dus, geduld!

Intussen blinkt de badkamer en is de soep klaar. Nadat alle pubers op bed liggen, begin ik aan mijn megaproefleesopdracht. Het is inderdaad een kwestie van opnieuw vertalen. Nu zal ík geduld moeten oefenen...

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter