Borduurwerk dali en olifant

Coronadagboek - dag 15

31 maart 2020 5 minuten

We zitten in een gedeeltelijke lockdown vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Maandag 30 maart 2020

Ik ben de hele dag bezig met een vertaling, die ik tot mijn frustratie steeds opnieuw moet doen, omdat de techniek me in de steek laat. Tegen vieren geef ik het op en koop een nieuwe versie van mijn vertaalprogramma en dan ineens lukt het wel.

Omdat dit het enige is wat ik vandaag concreet doe (vertalen), een aantal kleine observaties tussendoor:

* De planten in huis willen sinds er vloerverwarming is, meer water. Ze staan droog als ik ze elke maandagochtend water geef. De dag erna lijkt het alsof ik die arme plantjes al weken ben vergeten. Ze staan niet eens op de vloer, maar gewoon in de vensterbank of op een kast. Zou de lucht droger zijn ofzo? Toch maar een extra watermomentje inlassen op - natte vinger - woensdag?

Borduurdalí en olifant

* Door de planten moet ik denken aan een boek. Ik weet alleen niet meer wie de schrijver is en wat de titel is. Wel dat het een Duitser was en een experiment. Het ging erom dat hij zijn huis gebruikte om in te reizen. Elke kamer beschreef hij toeristisch en hij verbleef er alsof hij hem voor het eerst zag. Ik hoorde van dit boek tijdens de essaylessen in het eerste jaar op de Schrijversvakschool en er hing natuurlijk een schrijfopdracht aan, maar in deze tijden zou je hetzelfde kunnen doen. Bij elk beeldje, elke kussen, elke stoel in je huis stilstaan en bedenken waar die vandaan komt, hoe je er aan komt, wat de geschiedenis is.

* Daad bij woord: er hangt een borduurwerk van mij aan de muur van Dalí, dat ik zo’n vijfentwintig jaar geleden heb gemaakt. Omdat ik andere dingen wilde borduren dan suffe figuurtjes op een strook die je dan aan een kast plakt. Omdat ik altijd al fan van Dalí ben geweest. Omdat ik toen gegrepen was door het borduurvirus. Tjalling heeft me geholpen met het ontwerp en de uitvergroting vanaf een

kleine ansichtkaart en, nadat het doek opgerold 20 jaar in een kast heeft gelegen, heeft Hedwig er uiteindelijk voor gezorgd dat het kunstwerk is ingelijst. Nu hangt hij achter de eettafel, maar eigenlijk zou ik een enorme hal moeten hebben van minimaal vier meter hoog waar hij beter tot zijn recht komt. Tsja. Eettafel it is...

* De terrastegels zijn nat. Conclusie: het heeft geregend.

* Het slaapkamerraam klappert tegen het verduisteringsscherm. Conclusie: het waait hard.

* Ik loop naar buiten om een brood uit de vriezer te halen. Die is schrikbarend leeg. Ik moet, nee, ER moet weer boodschappen gedaan worden.

* Het is koud buiten.

* Er ligt een afgezaagde tak van een appelboom van de buren in onze tuin. Moet ik nog weghalen. En dan bedenk ik me dat ik altijd al een appelboom in de tuin heb willen hebben, maar dat ik deze tuintjes daar te propperig voor vind. Ik ga de tak bewaren en stekken. Kijken of mij dat lukt met mijn totaal niet-groene vingers. Anders heb ik nog wel een zus die een tak van een appelboom wil. Dus, buren, bedankt voor het cadeautje!

* De kinderen zien eruit alsof ze weken op scoutingkamp zijn geweest: smoezelig en groezelig. Toch gaan ze regelmatig onder de douche. Carmen denkt dat het komt omdat ze steeds met haar handen door haar haar gaat. Ik denk omdat ze te lang op hun bed hangen, of nee, te váák. Als ze naar school gaan, dan krijgen ze nog frisse lucht door hun haar. Blijkbaar vindt haar dat prettig.

* Er zijn een heleboel schrijfwedstrijden.

* Een tante stuurt een artikel van Thomas Verbogt op. Leuk om te lezen.

* Schrijfvriendin Odile gaat eens informeren naar de stand van zaken rondom de schrijfwedstrijd van Stichting Beter Schrijven (daar zit Thomas Verbogt ook bij) en ze krijgt een vriendelijke mail met ‘geen zorgen, we zijn bezig, wacht af!’. Kan ik weer beginnen met nagelbijten.

* Wij zijn grootverbruikers in soep en van die knapperbolletjes.

* Behalve het loopje op en neer naar de vriezer in de schuur ben ik vandaag niet buiten geweest. Van rare snoeshaan ben ik ineens nationale held geworden.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter