Weiland en stad

Coronadagboek - dag 20

5 april 20205 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Zaterdag 4 april 2020

Het is mooi weer en eigenlijk moeten we boodschappen doen, maar we verwachten dat iedereen boodschappen gaat doen, dus doen wij het niet. Morgen dan maar. In plaats daarvan spelen Sander en de kinderen minecraft en werk ik nog een deel van de vertalingen weg.

Tegen 1 uur gaat Oscar bij een vriendje op de nieuwe trampoline springen, dus die komt wel aan zijn beweging. Een half uurtje later gaan wij, de rest, toch een rondje lopen, want zon, hè. We komen Carla (moeder van vriendinnetjes van Carmen en Oscar) met hond tegen en ze vraagt hoe het gaat. Ze staat minimaal 3 meter van mij vandaan en het waait, dus ik versta niet alles even goed, maar wel of ik dit nu ook in mijn blog ga schrijven. Tuurlijk, roep ik. Het zijn juist deze kleine dingen die de dag zijn gebeurtenissen geven. Onderweg maak ik weer foto’s.

Deze keer lopen we niet over de spoorlijn en via het industrieterreintje, maar slaan we voor de spoorwegovergang rechtsaf (van het spoor af) en vervolgen onze weg naar een soort ‘public footpath’ langs de weilanden. Het doet me meteen denken aan Engeland, waar dat soort paden écht dwars door de weilanden lopen, langs loslopende koeien en je je constant afvraagt of je er wel mag komen, waarop mijn vader altijd steevast antwoordde: ‘Ja-ha, het is een public footpath!’

We gaan dezelfde weg terug, omdat een rondje lopen iets te lang zou worden. Voor ons zien we ‘the two towers’ van Schagen liggen. De een is van de kerk op de Markt (protestants) en de ander van de kerk 400 meter verderop (katholiek). Het is jammer dat ’s avonds alleen de toren van de Markt is verlicht, maar dat is blijkbaar met opzet, om verwarring te voorkomen. Ik vind het juist verwarrend om maar één toren te zien en niet twee, want het zien van die twee na een reisje of bezoek aan familie in den lande (niet nu natuurlijk, maar vóór corona en er weer na) gaat altijd gepaard met een soort opluchting weer thuis te zijn. Ik

Public footpath

vind het heerlijk om te reizen, maar soms is in je eigen bed kunnen ploffen het heerlijkste wat er is. Dat Sander en ik hier terecht zijn gekomen is min of meer toeval: Sander kreeg werk in Petten. Maar ik heb altijd in Noord-Holland willen wonen, omdat het veel gemoedelijker is dan Zuid-Holland en vooral omgeving Den Haag, waar ik vandaan kom. En het ligt net buiten de randstad, wat ook een woonvoorwaarde van mij was. Nu wandel ik hier in het zonnetje tussen de weilanden en bedenk ik me dat ik het veel slechter had kunnen treffen.

Als we thuis onze handen hebben gewassen of onder de douche zijn geweest, maken we drinken en zetten wat snacks op tafel. In dit geval chips en wat (Franse) kaas en worst, geroosterd brood en een verdwaalde aardbei die op moet. In de dvd-speler gaat dit keer Star Trek: the future begins, de film die bij de nieuwe tijdlijn hoort. Of we hem echt goed vinden, weten we niet. Tristan houdt niet van het losse camerawerk dat een tijdje in was: dat de camera bijna een personage is dat midden in de actie staat en met elke beweging meedraait. Daar word je misselijk van en je kunt de actie niet goed volgen. Deze manier van filmen heeft het gelukkig niet lang overleefd, maar je weet precies in welke tijd de film is gemaakt: rond 2010.

Theaterticket

Vandaag zouden Carmen en Oscar piano-examen hebben gedaan als er geen corona was geweest en omdat ze toch best geleerd hebben voor de theorie en geoefend op hun examenstukken, geef ik ze het cadeautje dat ze na afloop zouden hebben gekregen. Ik had hun gezichten op de foto willen zetten, maar ik was te laat. Hun reactie was wel precies wat ik had

verwacht: dolblij. Ze mogen namelijk op 15 oktober (fingers crossed dat dat gewoon door kan gaan) naar Joost & Roedie in theater De La Mar. Dat zegt de volwassenen onder ons niets, maar de meelezende jongelui zien nu groen van jaloezie.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter