Paastakken

Coronadagboek - dag 21

6 april 20205 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Zondag 5 april 2020

Winkelend publiek ten tijde van corona blijft een fascinerend fenomeen. Omdat de melk echt op is, we de pakken hadden uitgewrongen en we geen koe in onze achtertuin hebben, is het toch echt noodzakelijk om met het mooie weer de supermarkt te bezoeken. Ik dacht slim te zijn en rond openingstijd (10 uur) bij AH te zijn. Vast rustig, dacht ik. Niet. Chaos, zelfs. Grietjes van 17 die giechelend de karretjes staan af te vegen met een halfbakken beweging, ondertussen de laatste roddels in hun ‘buitenstem’ aan het uitwisselen, waar tussendoor een stelletje piepte met twee karretjes volgestouwd met kratten om eens even lekker boodschappen te doen. Toen was ik nog niet eens binnen. 
Binnen: een oudere die haar karretje bumper aan bumper zet met de mijne, waarbij de afstand tussen mevrouw en mij voldoende was, maar toch ervoer ik het als ongewenste intimiteit. Ik kreeg het er Spaans benauwd van en heb de helft van mijn lijstje afgewerkt: brood en melk gekocht en naar huis geracet. Dat kan anders! Met andere woorden, er wordt wel afstand gehouden, maar hoe we dat beleven is een tweede.

Kaarsen op een schaal

De uitdrukking ‘Spaans benauwd’ komt trouwens uit de Tachtigjarige Oorlog en niet van de Spaanse griep of de Spaanse inquisitie, zoals ik dacht. Spaans benauwd betekent trouwens dat je je zorgen maakt over iets, niet dat je het uiterst benauwd krijgt in een situatie. Dat laatste is op mij van toepassing. Ik kreeg het dus niet Spaans benauwd, maar had weer het claustrofobische gevoel dat ik heb in een massa mensen. Mij zie je dan ook niet bij concerten of op Paasvee.
Gek trouwens dat de nadruk nu is komen te liggen op het benauwd zijn en vroeger op het

Spaans zijn, wat synoniem was met ‘wreed, woest’. Zo kon je in de 18e eeuw het ook ‘het Spaans maken’ = het te bont maken en ‘het Spaans krijgen’ = wreed behandeld worden. Fascinerend hoe betekenissen kunnen schuiven.

De buren vroegen zich af wat ik rond 15 uur aan het doen was, maar, zo zei de buurman: ‘Dat lees ik wel in je blog.’ Bij dezen. Ik was schroefhaken in het kozijn aan het hameren (nu krijgt mijn Favoriete Klusser het Spaans benauwd in de nieuwe betekenis) om een vliegengordijn op te hangen. De buurmannen dachten dat ik het dak aan het verbouwen was. Dat het klonk alsof er ergens boven gehamerd werd. Neu. En het gordijn hangt en laat de vliegen hopelijk buiten. En de schroefhaken zijn nog niet uit het kozijn gedonderd met gordijn en al, dus ik heb goed gehamerd, vind ik zelf.

Verder nog vertaald en blogs geschreven en nagedacht over nog twee of drie blogs die eraan komen. Daar moet ik nog research voor doen en mijn gedachten op ordenen, maar dan zijn we al in de week na Pasen beland.

O ja! De appelboomtakken krijgen echt blaadjes (jeej!) en ik heb ze een beetje in opgetut met plastic paaseieren en het staat best vrolijk.

’s Avonds hebben we Star Trek: Into Darkness gekeken. Een film die parallel loopt aan Star Trek: Wrath of Khan. Met in deze film Benedict Cumberbatch als bad guy. Die mag mij elke avond een verhaal voorlezen met die diepresonerende stem van hem. Oeh...

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter