Appelboomblaadjes aan tak

Coronadagboek - dag 23

8 april 2020 5 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Dinsdag 7 april 2020

Vandaag gaat alles rustig zijn gangetje. Het is lekker weer buiten, 18 graden, nog te koud om in de tuin te zitten, maar de deuren gaan hier allemaal open. Zelfs in mijn kantoor kan de deur op een kier en dat is nodig, want aardeschip Lensink was wat muffig geworden. Nu horen we de vogels buiten en ruiken we het gemaaide gras door de benzinedampen van de maaier heen.
Prangende vraag: waarom gaan mensen als het lente is altijd ijverig overal aan zitten klussen en dientengevolge ijverig herrie maken? En als de kluszaken dan klaar zijn, maken ze herrie door muziek aan te zetten. Als het geen muziek is, is het wel hard praten. Als het praten verstomt, komt de schaafmachine weer tevoorschijn. Zijn we bang voor de stilte?

Ik heb een nieuw talent in mijzelf ontdekt: ik ben goed in flapteksten schrijven. Of, preciezer geformuleerd, ik ben goed in flapteksten herschrijven. Ik kreeg er een paar onder ogen van een schrijfvriendin die ook uitgeefster is. Eentje was voor een thriller, maar die flaptekst wekte helemaal geen spanning of nieuwsgierigheid op. Ik heb de aanwezige tekst wat ingedikt, herschikt en opgeklopt, en voilá: flaptekst. Al die marketingteksten vertalen heeft toch zijn sporen nagelaten. Dus, lieve uitgeverijen, u kunt mij inhuren. Grijns.

Met Oscar heb ik nog even een rondje Schagen gefietst. Eerst naar een autoverhuurbedrijf, die wat sloom reageerde op telefoon en mail. Ik wilde weten of ze open waren. Dat waren ze, maar het busje dat ik voor vrijdag wilde huren, was al gereserveerd en ze hadden er maar één. Om nou met een voertuig ter grootte van een kleine vrachtwagen te gaan rijden om een bed, wat planken en een kastje op te halen, vonden we wat overdreven. Uiteindelijk het busje voor dinsdag volgende week gehuurd. Oom en tante hadden toch een lege agenda, meldden ze droogjes via de Whatsapp.

De tak die in onze tuin kwam, heb ik gestekt. Tien takken en overal komen blaadjes aan. Staat lenteachtig in huis en is het begin van onze appelboomgaard (yeah, right).
 

Supermaan

Inmiddels zijn we aan een nieuwe serie op Netflix begonnen: Star Trek Discovery. We hebben de eerste twee afleveringen gekeken, maar afgezien van hele lappen tekst in het Klingon (hoofdpijntaal), vonden we er weinig aan. Geen ‘Star Trek’-filosofie, geen ‘Star Trek’-gevoel. Het is altijd even wennen bij een eerste aflevering van een nieuwe serie, want er zijn nieuwe acteurs en een nieuw schip, maar dit... Goede keus wel dat er twee vrouwen als kapitein en als eerste officier zijn, met de onvolprezen Michelle Yeoh als Philippa Georgiou. Ook verwarrend is wanneer in de Star Trek-tijdlijn

(en dan ook weer wélke tijdlijn) deze serie geplaatst moet worden. Omdat Sarek (vader van Spock) erin voorkomt in een jonge versie, concluderen we dat het vóór de Original Series moet zijn, zowel oude als nieuwe tijdlijn.
Prangende vraag: waarom veranderen die Klingons constant van uiterlijk? En in deze nieuwe serie ook nog eens van karakter. In alle series zijn de Klingons een stelletje woestelingen die strijden om de eer, wat voor eer dan ook. Ze hebben een diep geloof, vallen daar regelmatig vanaf, krabbelen weer op, en hebben veel lol met hun vreselijke bloedwijn en gagh. Ze doen erg aan Vikingen denken, inclusief lange haren. Deze nieuwe (of oude, afhankelijk van je perspectief) Klingons lijken meer op fanatieke Taliban of IS. Zonder haren. Helemaal géén haren. Het voegt niet en ik kan me daar inderdaad erg druk om maken. Misschien wordt het beter, maar dan mag het tempo flink omhoog en wil ik weer het idee hebben naar Star Trek te kijken, anders kan ik een willekeurige andere SF-serie opzetten.

Nu we toch in de ruimte zitten: hebben jullie de supermaan ook gezien? En die felle ster die elke avond nog aan de hemel staat, is dus Venus. Een planeet, geen ster. Bijzondere tijden, want Venus staat óók dicht bij Aarde. Als zij voorbij gezoefd is, zien we Venus een hele tijd niet aan de hemel, heb ik me laten vertellen. Misschien komt in deze tijd het licht van ontplofte Betelgeuze ook wel bij ons aan. Dan zal het lijken of we twee zonnen hebben. Dat wil ik nog wel meemaken, eigenlijk. Cool!

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter