Bos bloemen

Coronadagboek - dag 25

10 april 20205 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Donderdag 9 april 2020

Mijn vertaalwerkagenda is leeg en er liggen een heleboel schrijfzaken op me te wachten, maar vandaag gebruik ik om om te schakelen. Vertaalwerk is vaak productiedraaien en vergt een andere werkhouding dan schrijven. Kleine stukjes zoals dit blog kan ik nog wel in de ‘vertaalwerkstand’ doen, langere stukken niet. Vandaag hang ik wat rond op Facebook, ik lees hier en daar wat, ik denk na over artikelen die ik nog wil schrijven, check of de kinderen netjes hun huiswerk doen, doe wat boodschappen.

Ik kan zonder jas en zonder handschoenen naar buiten tegenwoordig, wat betekent dat de lente echt is begonnen. Meestal zie je mij nog lang in het seizoen met handschoenen aan omdat ik nogal last heb van ‘dode vingers’. Ik hoef maar natte was aan te raken of ik krijg van die witte vingers zonder gevoel erin, totdat ze gaan tintelen en dan doet het juist weer pijn. Maar de temperatuur buiten is nu zodanig dat mijn vingers er niet spontaan afvallen. Dat kwaaltje is een gevolg van mijn vertaalwerk, het heeft zelfs een naam: fenomeen van Reynaud. Komt doordat de bloedvaten in mijn vingertoppen steeds een opdonder krijgen door het tikken op een toetsenbord. Als er dan een verandering van temperatuur is, trekt het bloed terug als reactie en krijg ik witte vingers.

Mijn schijfcoach mailt me. Ik had hem een paar fragmenten van mijn roman opgestuurd, met de mededeling erbij dat ik in een writer’s block zit en dat dit alles is wat eruit kwam. Hij schrijft dat ik mijn writer’s block dan goed weet te verbergen, want wat ik heb geschreven is een goede start. De personages worden duidelijk,

Bos bloemen

ik heb ze van vlees en bloed weten te maken door de vrije indirecte rede (gedachten weergeven zonder ‘dacht hij/zij’ steeds toe te voegen) toe te passen en ik mag hun eigenaardigheden nog meer uitbuiten. Het is het duwtje in de rug dat ik nodig heb om door te gaan. Ik lees mijn fragmenten nog eens na en ja, ze hebben al wel een eigen stem en een eigen karakter. Dat valt alleszins mee.

Ook komt de mededeling van de Stichting Beter Schrijven dat de shortlist van de schrijfwedstrijd om 10 april om 12 uur bekend gemaakt wordt. Ik heb aan deze wedstrijd meegedaan en ben al van de 700 inzendingen doorgestoomd naar de beste 100. Ik hoop heel erg dat ik in de top 10 zit (dat is de shortlist), en tegelijkertijd probeer ik er niet te veel van te verwachten omdat dan de teleurstelling mee valt. Het werkt niet. Ik ben gewoon bloednerveus.

Oscars juf komt een tasje met schoolwerkjes en het musicalboekje brengen. Ze is op de fiets die vrolijk versierd is en waarop ‘wij missen jullie’ staat. Ze heeft een mooie dag uitgekozen om al die kinderen op te zoeken en later krijg ik een fotoverslagje te zien van de warme ontvangst bij al haar leerlingen. Oscar is blij dat hij een lang weekend heeft door Pasen. Juf had het zo druk dat ze vergeten was wat schoolwerk online te zetten, dus nu hoeft Oscar dat niet te doen. Hij gaat lekker voetballen en daarna weer computeren.

Sander krijgt bloemen van zijn baas, die keurig worden bezorgd en voor de deur op de grond worden gelegd. We twijfelen aan de deur, moet ik nu wel of niet aanpakken, maar toch maar niet. Bloemen leg je niet graag neer, dus ik pak ze snel op en zet ze in een vaas. Ik ben wel een beetje jaloers, want dat is het nadeel van zzp’er zijn: geen baas die je bloemen stuurt als dank voor het thuiswerken en het aanpassen aan de nieuwe omstandigheden. Voordeel: geen baas.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter