Highteahapjes

Coronadagboek - dag 29

14 april 2020 5 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Maandag 13 april 2020 - Tweede Paasdag

Ik droomde dat ik in een leeg huis woonde met een andere huisgenoot. Plotseling was het hele huis vol met een stuk of 15 kunstenaars en troep: geïmproviseerde bedden, lakens waarop geschilderd werd, sculpturen van houten latjes, kasten, kopjes, vlaggen. Wat deden ze in ons huis? Huisgenoot was gevlucht, dus ik mocht het oplossen. De kunstenaars moesten hier wonen van de regering. Ik kon niet eens meer via de buitentrap naar de tuin om mijn fiets te pakken, overal lag materiaal. Ik ergerde me rot. In een ander deel van het gebouw kwam ik nicht Tessa tegen, ik was zo blij haar te zien dat ik haar per ongeluk aanraakte aan een arm. Zij boos, ik mij verontschuldigen. Tegelijkertijd besefte ik dat ze hier was en dat het dus wel zou meevallen met corona: ze mocht reizen en kon dus naar het huwelijk van haar broer. Ik ging koffie bij haar drinken en haar oud-huisgenoten. Het was in een keuken vol koelkasten, keukenkastjes die volgepropt waren op zijn studentikoos met borden, thee, cornflakes, pakken macaroni enzovoorts. Er zaten geen deurtjes voor de kasten, de ramen waren vettig en als je niet uitkeek, stootte je je hoofd aan van alles dat in de weg hing. Terug in mijn eigen enorme woonhal met twee afsluitbare kamers (een voor mij en een voor mijn niet aanwezige huisgenoot) riep ik de kunstenaars op dat het zo niet langer ging. Orde! Tot mijn verbazing stonden ze op en ruimden alles op, van de vlaggen tot de keukenkasten, van de kopjes tot de houten latten. Huis begaanbaar, trap naar de tuin leeg. Ik was blij en ze mochten blijven.

In de werkelijke wereld stond ik om half 9 op en speelde een computerspelletje op de iPad. We aten geen gezamenlijk ontbijt, omdat we later die dag zouden highteaën. Mijn ouders probeerden te videobellen en uiteindelijk lukte het, nadat ik wat instellingen op mijn telefoon goed had gezet. Videobellen is maf, want eigenlijk weet je niet wat je moet zeggen en kijk je elkaar maar een beetje aan. Maar de techniek werkt in ieder geval. Volgende keer weer een poging.

Tijdens de high tea keken we Amadeus, de director’s cut. Dat heb ik geweten! Nooit koop ik

Highteaen en film kijken

meer een uitgebreide versie van een film, want daar worden ze doorgaans niet beter van. Amadeus is een van mijn lievelingsfilms, maar hier zitten scènes in die niets toevoegen en het verhaal rekken. Oscar vond het een saaie film (auw) en Carmen en Tristan wilden het wel af zien, maar waren niet zo onder de indruk zoals ik was van die film. Sander was vergeten dat er zo veel operastukken in zaten en die waren te hard voor zijn oren. Hij kreeg gewoon hoofdpijn. Nou, tot zover mijn lievelingsfilm. Snif.

De high tea was gelukkig wel een succes: we hadden een pakket besteld bij de plaatselijke theewinkel en kregen vier soorten theeën, een zelfgebakken appelkruimeltaartje, een brownie, een petit four, een minimuffin en nog een minisaucijzen- of kaasbroodje. Zelf had ik er nog broodjes met boursin en komkommer, jam, kaas en tomaat en filet americain bij gemaakt, dus een volle tafel. De theeën waren lekker: een paasthee, die heel zacht smaakte, een rooibosthee, die al wat pittiger was, een zwarte thee met zoete afdronk (die was erg lekker) en we hadden van de Schager sensatie een ijsthee gemaakt, ter afwisseling. Hij kon nog wat kouder, maar we vonden hem erg geslaagd.

Na drie uur film en een volle buik gingen Carmen en Oscar nog even voetballen met de buurjongen en Tristan, Sander en ik liepen een rondje door de wijk. Een rondje buitenom, waar er wandelpaden zijn en je een tijdje parallel aan de provinciale weg naar Alkmaar loopt. Dan ga je met een bocht naar rechts weer de wijk in. Het was een wandeling van hooguit een kwartier en het was fris buiten, zeg maar koud, dus langer hoefde het ook niet te duren. Carmen en Oscar waren al thuis toen wij terugkwamen en ze vertelden dat er een politiewagen langsreed, maar dat zij niet werden aangesproken omdat ze keurig anderhalve meter afstand hielden. De jongeren bij het skateparkje deden dat niet en die stoven uit elkaar toen ze de politieauto zagen. Tenminste, zo begrepen we uit hun verhaal.

Niemand had meer trek in een stevige maaltijd, dus na een kop soep en wat yoghurt en drinken ging iedereen rustigjes aan naar bed.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter