Zoon voor bus

Coronadagboek - dag 30

15 april 2020 5 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Dinsdag 14 april 2020

Zoon voor raam

Vandaag ben ik uw verslaggever in den lande. Deze morgen omstreeks 8 uur stonden de kinderen des huizes alweer naast hun bedstee om hun dagelijkse lessen op afstand te volgen. De vrouw des huizes maakte intussen een eenvoudige doch voedzame middagmaaltijd voor de twee jongsten, die deze dag in huis zouden doorbrengen. De oudste ging met zijn vader en moeder in een gehuurd vervoersmiddel dwars door Nederland toeren om zijn nieuwe, maar voor de eerdere eigenaren oude, extra lange bed op te halen.

Zover is het nog niet. Eerst zullen mevrouw en

meneer de bus moeten halen, waarbij er tijdens de overdracht anderhalve meter afstand moet worden aangehouden tot de counter om verdere besmetting van het coronavirus te voorkomen. Om deze reden is een stip op de vloer geplakt met de tekst ‘Houd 1,5 m afstand’ met pijlen in alle richtingen, die geen anderhalve meter aanduiden, doch slechts vijftien. De bedoeling is echter duidelijk. Een medewerker legt het contract uit, waarbij na het tekenen mevrouw en meneer het schrijfgerei mogen houden, eveneens in verband met de huidige maatregelen. Samen bekijken ze de bus en dan kunnen mevrouw en meneer op weg. Maar niet

Navigatie

voordat de oudste zoon is opgehaald en de andere twee kinderen instructies hebben ontvangen over hun onbegeleid thuisblijven, wat neerkomt op ‘niemand binnenlaten’, ‘niet buitenspelen’. Het zal geen probleem vormen, omdat jongelui natuurlijk het liefste hun hobby’s botvieren op de apparaten die daarvoor bestemd zijn.

Onderweg proberen mevrouw en de oudste zoon de navigatie van de bus aan de praat te krijgen, wat tot hun grote frustratie niet lukt, omdat de fabrikant van deze navigatie gedacht had na te denken vóór de gebruiker en de afstandsbediening zodanig vereenvoudigd heeft, dat het volstrekt onduidelijk is geworden waar de knoppen toe dienen. Ook de gebruiksaanwijzing geeft geen soelaas, daar er verwezen wordt naar een aan-uitknop die niet op de afstandsbediening zit, maar tot verbazing en verrassing van de inzittenden op het radio-apparaat, waarmee zowel de navigatie als de afstandsbediening kunnen worden geactiveerd. Op het moment dat de bus de snelweg A9 opdraait, kan de route eindelijk worden ingesteld en verloopt de reis voorspoedig. Het is niet stil op de weg, wat mevrouw en meneer wijten aan de ‘vitale beroepen’, waartoe ook uw verslaggever in den lande behoort. Oudste zoon spot evenwel bijzondere buitenlandse weggebruikers: een paar Russen, een stel Oekraïeners, een Est, een Hongaar, een handvol Italianen (waarvan ons gezin zich terecht afvraagt of zij de Italiaanse quarantaine zijn ontvlucht of dat zij sinds Italië volledig op slot zit, hier zijn gestrand. We kunnen het hen helaas niet vragen, daar de wagen alweer verder snelt), een Fin, een Wit-Rus, een Bulgaar, aangevuld met de meer gebruikelijke Duitsers en Belgen.

Dijk Lelystad - Enkhuizen

Ter plaatse is de nieuwe, langere bedstee voor zoonlief snel geladen in de bus, maar eerst betreden zij op gepaste wijze de woning van de eigenaren van het bed, tevens oom en tante van mevrouw. Er wordt onder het genot van een kopje koffie en thee vergezeld door een kakelverse koek van de biologische markt gesproken over de huidige situatie in den lande, over de bijzonderheden van het bed, dat als een puzzel weer in elkaar gezet dient te worden en over het gemak van winkels die nog onderdelen verkopen en die comfortabel bij de mensen thuisbrengen.

De terugweg verloopt spoedig en zonder problemen via een andere route dan de heenweg, om het plezier in een dag toeren hoog te houden. Heen ging via onze hoofdstad, terug via de dijk naar Enkhuizen, waarlangs inmiddels stukken land zijn ontstaan door het harde werken van ons Nederlanders, gewend als wij zijn met het beheersen van het water. Op de dijk groeien gele bloemen, waarvan de soort en naam onbekend zijn bij onze reizigers, maar die wel een vrolijk uitzicht bieden. Bij thuiskomst herenigt het gezin zich weer en wordt bed uitgeladen en versjouwd naar de betreffende slaapkamer, de bus teruggebracht en het avondmaal snel in elkaar gedraaid, want van een dag reizen wordt men hongerig. 

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter