Stoepkrijttekst

Coronadagboek - dag 31

16 april 2020 5 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Woensdag 15 april 2020

Op het moment dat het tot je doordringt dat je al 31 dagen in een ongekende situatie zit, dat het er makkelijk 310 en zelfs 3100 kunnen worden, dat de wereldwijde coronadodencijfers je laten duizelen (15.000 in Frankrijk, 3100 in Nederland en 137.000 totaal in de wereld), dat je vreest dat het ergste nog moet komen, dat je hoofdschuddend en zuchtend weer naar de onzin van zogenaamde wereldleiders luistert, dat je de problemen en ellende van de wereld als een lawine op je af hoort denderen en dat je zelfs gaat twijfelen aan de goedheid van de mens, op dát moment komt Oscar met een triomfantelijke grijns mijn kantoor binnen en zegt: “Kom je kijken wat Youri en ik hebben gemaakt?”
Tuurlijk.
Ze hebben een prachtige krijttekening op het pleintje achter ons huis gemaakt. Keurige letters met stoepkrijt en er staat: Hou vol buurt. Wij kunnen deze periode aan. Groetjes Youri en Oscar.
Tuurlijk!

Stoepkrijttekst

Tegenover ons woont een oudere mevrouw. Ze is inmiddels in de negentig, denk ik en al ver vóór corona is het een komen en gaan bij haar. Ze heeft minimaal drie kinderen die met gezin regelmatig langskomen om van alles te regelen: van de boodschappen, de hond uitlaten, de vuilnisbakken bij de weg zetten enzovoorts. Voor corona kwam er ook altijd een goedgekapte mevrouw langs, die erg op een schoonheidsspecialiste lijkt, werd haar tuintje bijgehouden en de ramen gelapt. Die mensen zijn er nu niet, maar de minimaal drie kinderen met gezin komen nog altijd op vaste tijd de hond uitlaten, boodschappen brengen en kijken hoe het met haar is.

Op Instagram postte iemand een foto: vijf mensen op regelmatige afstand zitten op een bankje een ijsje te eten. Commentaar eronder: ijs eten met opa en oma tijdens corona.

Op Facebook hang ik weer in de chat met mijn schrijfvriendinnen en ze antwoorden vrijwel meteen. Het is fijn om op die manier contact te houden. We kunnen op willekeurig elk tijdstip babbelen over werkelijk alles. Voelen we ons rot, dan peppen we elkaar op. Hebben we schrijfadvies nodig, dan geven we dat. Willen we ideeën uitwisselen, dan hebben we daar allemaal plezier in. Zijn we verdrietig, dan omhelzen we elkaar digitaal. Het kan op papier en het werkt.

De lantaarnpalen voor ons huis en voor het huis van de oudere mevrouw tegenover ons zijn al een tijdje kapot. Het is nu heerlijk donker en ik kan eindelijk de sterren zien 's avonds en 's nachts. Ik ga de reparatiedienst maar even niet bellen.

Vandaag probeer ik een paar dingen te schrijven voor Fantasize en moet er hoognodig weer boodschappen worden gedaan. Sander en ik gaan samen: hij naar de slager, ik naar AH. Hij koopt voor drie dagen vlees, ik koop voor vijf dagen eten. Sommige ingrediënten moet ik later kopen omdat ik het recept niet uit mijn hoofd ken, maar ach, dat is geen probleem.

Tristan en Oscar willen me wel helpen met het bed van Tristan in elkaar puzzelen. We gaan dat doen zodra Tristan al zijn huiswerk en presentaties af heeft. Carmen gaat intussen haar kamer opruimen zodat we snel ook daar aan de slag kunnen. Maar niet meer vandaag. Ik duik het boek De kronieken van Kadhal: de dood van de magiër van Jaap Boekestein in. Het is een vermakelijke mozaïekroman in het fantasygenre en redelijk goed geschreven. Nog iets te veel uitleg hier en daar, maar niet zodanig dat het me gaat irriteren. Het is eigenlijk gewoon een heel vermakelijk boek.

Op de achtergrond rommelt de lawine nog altijd en misschien raak ik erdoor bedolven, maar hij jaagt me geen angst meer aan.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter