Centrum Schagen

Coronadagboek - dag 33

18 april 20205 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Vrijdag 17 april 2020

Het is weer zo’n dag waarin er eigenlijk niets beschrijvenswaardigs gebeurt. De gewenning is wel compleet nu en stiekem hopen we dat de scholen na de meivakantie weer opengaan, dat de kinderen hun vriendjes en vriendinnetjes weer kunnen omhelzen (wat niet mag in de anderhalvemetersamenleving, maar hoeveel agenten wil je daar op inzetten?) en dat we nog meer hopen op een vakantie in Ierland. De realiteit zegt natuurlijk iets anders.

We bestellen lunch bij de Subway via Thuisbezorgd. Daar zeurt vooral Tristan vaak om, om een broodje van Subway. Ik vind ze matig lekker, maar vandaag vond ik het wel een goede gelegenheid: vrijdag = weekend = lekker makkelijk = relaxen = bestellen i.p.v. zelf maken. De bezorger zette het voor de deur, wenste ons van 2 meter afstand smakelijk eten en zwaaide. Sprong op zijn fiets en ging naar de volgende.
Note to self: geen light mayo meer kiezen bij teriyaki-kip.

Ik maak wat kleine opdrachten, schrijf een artikel af waar ik nog niet tevreden over ben en leg hem terzijde, lees wat en na de lunch gaan Tristan en ik zijn nieuwe-oude Lundiabed in elkaar puzzelen. En puzzelen is het. Eerst zetten we hem op zoals hij ‘hoort’, maar zoals ik al gevreesd had, staat de treintafel in de weg en loopt het plafond sneller schuin af, zodat de kast met de hoogste hoogte niet helemaal naar rechts geschoven kan worden. Andere opstelling. Vooral Tristan krijgt handigheid in het plaatsen van de planken. Is het ook niet helemaal. Toch maar weer de vorige opstelling en kijken hoe ver we komen. Zweet loopt over onze rug, de splinters steken in onze vingers, maar we hebben hem eindelijk staan. Zonder gesloten kast links, want die past dus niet. We gaan thee drinken en even uitpuffen. De kast staat, wiebelt nog en ik heb allemaal schroefjes en dikke haken over. Geen idee waar die moeten, maar we zijn nog niet helemaal klaar natuurlijk. Tristan slaapt vannacht dus nog een keer op zijn nieuwe-oude matras van 2,10 meter op de grond.

Vinexwijk

Met Carmen fiets ik een rondje door de stad. Zij moet voor Aardrijkskunde wijken van verschillende tijdsperioden fotograferen. Een wijk van vóór 1940 bijvoorbeeld. Die hebben we nog wel, maar de huizen zijn allemaal gerenoveerd. Kun je dan nog spreken over een wijk van vóór 1940? Wij vinden van niet. Eigenlijk. Omdat de arbeiderswoninkjes niet origineel zijn en omdat je dan de oorspronkelijke opzet van zo’n wijk niet meer kunt bestuderen. In het centrum maakt ze foto’s van de Gedempte Gracht en het plein met de protestantse kerk. Door naar een

nieuwbouwwijk waar vele oud-klasgenootjes wonen. Daar kun je de indeling en opzet van de wijk goed zien: veel groen, identieke witte huizen uit de blokkendoos van de architect op identieke afstand in een boog rond een verhoogd grasveld met daarachter water. Bruggetjes die de verschillende straten verbinden. Vinexwijk, zegt Carmen. Op de foto komt het mooi uit.
 

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter