Wolkje

Coronadagboek - dag 35

20 april 20205 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Zondag 19 april 2020

Coronatypetjes:

*De corona-ontwijker: mensen, vooral vrouwen, die diep in hun winterjas zijn weggedoken, schichtig om zich heen kijken en zich strikt houden aan de anderhalve meter afstand. Vóór corona waren dit mensen, vooral vrouwen, die hun kinderen sojayoghurt of -melk mee naar school geven vergezeld door droge, onverteerbare mueslirepen. Mensen, vooral vrouwen, die bang zijn. Ze dragen evenwel geen handschoenen of mondkapjes.

*De corona-poetser: geen bange types, maar nemen bij elke winkel de ontsmetter ter hand en poetsen alles snel en gehaast schoon. Slaan soms hele stukken over. Zij houden anderhalve meter afstand, maar niet op angstvallige wijze. Ze kleden zich naar het weer van de dag: koud = jas, warm = korte broek. Soms dragen ze blauwe doktershandschoenen, vaak niet.

*De corona-klitter: mensen, vooral gezinnen, die een maas in de maatregelen hebben gevonden. Te vinden als clusters met twee of meer winkelwagens in de winkels, kinderen in het zitje. Vormen een zichtbare kluwen, waar je als corona-ontwijker of corona-poetser makkelijk omheen kan lopen. Corona-klitters zijn langzaam, soms blokkeren ze de route. Buiten gedragen corona-klitters zich als de meeste anderen: als gezin bij elkaar, alleen op anderhalve meter afstand.

*De corona-doorgedraaide: vooral gespot in het buitenland waar deze mensen zich van top tot teen in plastic hullen. In Nederland vooral

Beeld

mensen die met een sjaal voor hun gezicht, zonnebril op en handschoenen aan rondlopen of -fietsen. In een enkel geval heeft de persoon in kwestie een verstandelijke beperking en nemen zij de maatregelen erg letterlijk. Praten erg hard in de winkel en durven niets zelf aan te pakken. Winkelpersoneel is er druk mee.

*De corona-rebel: mensen, vooral jongeren, die rondhangen op de bekende hangplekken in de stad, denk aan skatebanen en schommels van gesloten schoolpleinen. Deze jongeren zijn niet verwant aan elkaar, anders dan hun hangplek en interesses en clusteren op minder dan 30 cm tegen elkaar aan, totdat een politieauto voorbij rijdt. Dan stuiven ze uit elkaar. Deze mensen, vooral jongeren, wanen zich onsterfelijk.

*De corona-bestrijder: die zie je niet in het straatbeeld, want deze mensen bevinden zich in de ziekenhuizen of laboratoria.

Vanmorgen rustig opgestaan, blog gepubliceerd, ontbijt gemaakt, boodschappen gedaan, vertalinkje tussendoor verstuurd, boek uitgelezen, wat verhalen gelezen, mijn eigen verhaal opgestuurd naar Edge (toch maar wel) en nagedacht over een nieuwe indeling voor Carmens kamer, maar daar heb ik Hedwig voor nodig, want die kan beter ruimtelijk zien wat mogelijk is. Even de maten opnemen. Ik had een leuke kast plus bureau bij Ikea gezien, maar die past weer niet op de plek waar ik hem wil hebben (balken van het dak in de weg) en op een andere plek in haar kamer kan ook niet, omdat dan haar bed niet past. Er moet ook nog een kledingkast komen. In de schuine gedeelten wil ik eigenlijk kasten op maat, wat waarschijnlijk door de vorm van het dak ook weer moeilijk wordt. Kortom, we hadden 13 jaar geleden een vierkant huis moeten kopen en niet deze met al zijn onmogelijke hoeken en afmetingen.

Sander en ik fietsen na het eten nog een rondje door Schagen en nemen een route langs het water (wind tegen) en door een wijk weer terug naar onze wijk. Het is stil op straat, hier en daar voetballen kinderen of spelen ze in een van de speeltuintjes die hier in alle wijken zijn rondgestrooid. Het is fris, het waait weer als vanouds en de zon hangt laag en geeft als wij weer thuis zijn, een prachtige rode zonsondergang.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter