Appelboomblaadjes

Coronadagboek - dag 36

21 april 20205 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Maandag 20 april 2020

Mijn geduld begint op te raken. Ik hou namelijk erg van symmetrie en dit jaar gooit al die symmetrie in het honderd. Geen schoolfotograaf, dus ik mis een jaar in de ontwikkeling van de kinderen. Voor Oscar hoop ik heel erg dat hij fysiek afscheid kan nemen van de basisschool, want er moet iets afgesloten worden. Feestelijk. Met een musical en een kamp en alles wat je zoal doet in groep 8. Tristan en Carmen hadden die afsluiting wel en het is goed om ergens een punt achter te kunnen zetten, om te zeggen: kijk, dat heb ik de afgelopen 8 jaar gedaan, leren lezen en rekenen, leren omgaan met verschillende mensen, verschillende juffen. Dat gun ik Oscar ook. Bovendien wil ik drie usb-sticks hebben met op elk een opname van de afscheids-/musicalavond. Symmetrie. Dat mijn geduld opraakt, of eerder dat ik onrustig word van deze periode (nu pas, dat dan weer wel) heeft direct te maken met bovenstaande. Ik wil weten waar we aan toe zijn. Of Oscar nog naar school kan en ik inderdaad nog een usb-stick kan krijgen van zijn afscheidsavond.

De takken van de appelboom hebben ook geen geduld. Ze begonnen een week of wat geleden uitbundig uit te lopen en bladeren te vormen, nu hebben ze er geen zin meer in en hangen de bladeren slap. Ze staan in een vaas met water. Is het al tijd om ze in de aarde te zetten? Er zitten nog helemaal geen wortels aan de takken. Lijkt me van niet, dus ik laat ze even staan. Toch hoop ik dat ze blijven leven, want het leek me zo leuk, straks ook een appelboom in de tuin.

Het is stil op het vertaalvlak, daarentegen ben ik druk bezig met het schrijven voor diverse platforms. Mijn eigen en Fantasize. Een artikel

Appelboomblaadjes

ligt nog te rijpen en een artikel is af. Dat schiet op. Daar heb ik wel de hele dag aan besteed: informatie opzoeken, checken of ik de feiten in mijn geheugen goed heb onthouden, verbindingen leggen, nog een keer checken, lezenlezenlezen en dan schrijven. Duurde langer dan ik had verwacht eigenlijk.

Tijdens die zoektocht naar informatie stuitte ik op een initiatief van het ITA, Internationaal Theater Amsterdam. Zij lezen elke dag een hoofdstuk voor uit de Decamerone van Giovanni Boccaccio. Wat een heerlijk taalgebruik is dat! Een aanrader. Het zal ongetwijfeld een glimlach op je gezicht toveren. Hier luisteren we in 2020 naar verhalen van zevenhonderd jaar geleden! Opmerkelijk. En de taal is een stuk beter te verteren dan de flarden gesprekken bij gamers die ik op Carmens telefoon opving tijdens het ophangen van de was. Dat gaat ongeveer zo:
“Omygodomygodomygodomygod, hebbie-um? Hij spawnde gewoon, hè en ik had vier kills, gewoon. Jeezzz. Achter je!”
Misschien niet helemaal eerlijk, want verslag doen van een game is wel anders dan een verhaal voorlezen, alleen, sportverslaggevers kunnen het toch ook, volzinnen maken en 1000 woorden in twee minuten proppen? Uitdaging voor de huidige YouTuber.

Intussen heb ik liever dit, voorgelezen door de Belgische Helene Devos van het ITA: “Lang geleden leefde er in Genua een edelman, Ermino de Grimaldi, die, naar algemeen werd aangenomen, vanwege zijn onmetelijke fortuin en zijn uitgestrekte landerijen, veruit de rijkste man van Italië was.”
Er volgt nog een stuk met veel rollende rrrrrr’en, waar zij zich zonder blikken of blozen doorheen worstelt. Hier is de link, want ik gun jullie allemaal een voorleeservaring met mooie taal: ITA leest Decamerone.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter