Glazen olifant

Coronadagboek - dag 38

23 april 20205 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Woensdag 22 april 2020

Hoe lang zal ik dit dagboek nog bijhouden? Ik weet dat ik er veel mensen mee inspireer, niet alleen tot lezen, maar ook tot zelf schrijven. Dat vind ik leuk. In dit blog zul je geen schrijnende verhalen uit de zorg vinden, om de simpele reden dat ik daar niet werk. Wat leest men zoal? En wat het liefste? Thrillers? Echt gebeurde verhalen? Levens vol dramatische ontwikkelingen en overlevingsdrang? Misschien. Voor de mensen uit de zorg kan mijn blog juist een welkome afwisseling zijn, even weg van de misère en ellende. Feit blijft dat ik maar een klein leventje heb, in de marge, niet in de spotlights. Vind ik dat erg? Soms. Soms zou ik wel een Nina Weijers of een Hannah Bervoets willen zijn. Of een Lucinda Riley. Soms ook niet. Ik ga nog even door met deze blog, tot we ons ’s ochtends weer moeten haasten om de trein te halen. Dat wil zeggen, als ik nog onderwerpen kan vinden om over te schrijven. Intussen kennen jullie de routine.

Tweede artikel voor Fantasize af. We maken een special over de grote rampen uit de geschiedenis

Glazen olifant

en de invloed daarop op ons leven. Einde der tijden, dat soort dingen. Op 4 mei (Dodenherdenking, vast geen toeval van de hoofdredactrice) komt de special online, dus we moeten nog even flink doorwerken om alle onderwerpen klaar te krijgen. Kortom: ik zat vandaag achter mijn computer om allerlei informatie op te zoeken. Dit keer over de grote vulkaanuitbarstingen in de loop der eeuwen. Opmerkelijkste feit: door de uitbarsting van de Eldjga op IJsland in 939 - 940 (de vulkaan bleef anderhalf jaar lang lava uitspuwen) is IJsland christelijk geworden. Hoe dat zit, lees je ter zijner tijd wel op de website.

Ik heb nog gechat met wat mensen, ideeën uitgewisseld, gebabbeld. Kortom, de coronaversie van een schrijverscafé. Chatten is alleen makkelijker omdat je even van je computer kunt weglopen, zonder dat je iets van de chat mist, je kunt het immers teruglezen.

Toen Tristan met zijn pianoles klaar was, zijn we even naar Picobello gelopen, wat weer voor de nodige beweging zorgde en voor vulling van de vriezer. Geen dropijs deze week, maar die zou nog wel een keer terugkomen. We namen red velvet, karamel (zonder zeezout) en citroenijs mee. Volgende keer weer andere smaken, hopelijk dan dus munt en drop.

Mooie verhalen gelezen als jurylid van Edge Zero. Dat is een initiatief om de verbeeldingsliteratuur in Nederland te promoten en de beste verhalen te bundelen en uit te geven. Ik kom heel vaak dezelfde namen tegen in het wereldje, wat aan de ene kant een teken is dat die mensen kwaliteit leveren en aan de andere kant wat claustrofobisch aandoet. Er moeten vast meer goede schrijvers zijn. Waar zijn die? Hoe bereik je die? Nu lijkt het net of het een zelfpromotie van dezelfde schrijversgroep is. Is niet zo, maar toch. Verbeeldingsschrijvers, kom op en stuur in!

Trouwens, pianoles gaat gewoon door tijdens de meivakantie, want, zo zei de pianolerares “jullie zijn toch gewoon thuis”. Daar konden we niets tegenin brengen.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter