Houten boeddha

Coronadagboek - dag 39

24 april 2020 5 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Donderdag 23 april 2020

Mijn moeder is vandaag jarig en zij krijgt van ons via de post een bos tulpen. Het is een karig cadeau, vind ik, want het is natuurlijk leuker om in de tuin een stuk taart te eten en iedereen weer te zien. We bellen nog even en later vandaag proberen we te videobellen, wat we allebei nog altijd een raar fenomeen vinden. Mijn moeder vertelt dat een buurvrouw een plantje kwam brengen aan een lange stok, waarom ze beiden erg moesten lachen. Mijn zus is wel even langsgegaan op anderhalve meter afstand. Goed te weten dat de verjaardag van mijn moeder niet helemaal onopgemerkt voorbij is gegaan, ook al waren wij er niet bij.

In de middag loop ik met Tristan een rondje door de wijk, zodat hij wat zon op zijn snoet krijgt en even zijn benen strekt. Hij lag op zijn bed heerlijk in zijn gedachten te liggen, zei hij, en filmpjes op zijn telefoon te kijken, dus hij wil een kort rondje. Als we op het grindpaadje lopen en de stilte op ons laten inwerken, lijkt het net of we op vakantie zijn. De zon is lekker, alles om ons heen wordt groen. Ik geniet van de stilte, want dat zal ná deze lockdown meteen wel weer verdwenen zijn. Nu kun je zonder iemand te zien door de wijk lopen, op je gemak, zonder je opgejaagd te voelen of door honden besprongen te worden, straks niet meer.

Ik krijg een e-mail van een van de vertaalbureaus waarvoor ik opdrachten verzorg. Ze gaan vanaf volgende week 10% van de opdrachtprijs aftrekken om de klanten tegemoet te komen en zichzelf niet uit de markt te prijzen. Zo, dacht ik, dus de crisis is ook in vertaalland aangekomen. Prompt erna krijg ik van dat vertaalbureau nog zes vertalingen voor de oude prijs. In mei komt er van een ander bureau nog een grote proefleesopdracht aan, dus ik hoef me voorlopig geen zorgen te maken, maar ik merk wel in mijn e-mailverkeer (niet bestaand) dat het ook voor die branche nu moeilijk gaat worden.

Sander voelt zich gestrest, zegt hij. Ik geef hem een blik van ‘goh, méén je dat nou?’ Hij neemt volgende week een week vrij. Heel verstandig, zeg ik, want die stress is alweer een week of twee, drie bezig. In die kletsbaan van hem is werken via telefoon, Teams of Meet hoogst vermoeiend. Ook zijn collega’s vinden het heel verstandig dat hij een week vrij neemt. Mooi, zeg ik, want naar hen luistert hij sneller dan naar mij. Ik ken mijn plek.
We praten nog wat door over de huidige situatie, ik zeg dat ik deze tijd helemaal niet als bedreigend ervaar, maar juist als heilzaam. Ja, zegt Sander, maar jij zit in een luxepositie. Dat is

Houten boeddha

waar. Ik hoef me geen zorgen te maken om mijn baan. Maar ik vind wel, en dat lees ik links en rechts ook van anderen in de media, dat deze tijd mensen de gelegenheid geeft om te reflecteren, om dieper na te denken over het leven. Er zijn ook mensen die bloednerveus worden van stilte en reflectie, wat ik niet begrijp, om de eenvoudige reden dat je niet constant in stand ‘aan’ kan staan. Rust is ook muziek, weet je wel, anders krijg je dat muziekstuk van de hommel. Daar word je knettergek van. Nu zit die hommel eindelijk op een bloem om uit te rusten. Ik denk dat veel mensen bang zijn voor de stilte en voor rust, bang zijn om dieper over zichzelf of over hun leven na te denken. Het is erg confronterend namelijk. Stel dat je erachter komt dat het je niet bevalt? Stel dat je ontdekt dat je je tijd hebt verdaan met het najagen van oppervlakkig genot, dat je je ontheemd voelt omdat je nog geen ‘thuis’ hebt, dat je je benen uit je lijf loopt voor een baas die dan wel je portemonnee vult, maar niet je geest? Wat dan? Dan moet je je leven herijken. En dat is eng.

Sander kwam nog met een intrigerende, maar verontrustende gedachte. “Ik denk,” zegt hij, “dat corona een zegen in vermomming is, want neem nou die idioten als Trump, Bolsorano, Erdogan, lui als Baudet en zo, het enige mogelijke eindstation van hun redeneringen, van hun handelen en hun denken is oorlog. Alles in hun retoriek leidt naar die uitkomst. Met de coronacrisis zitten we straks in een wederopbouwfase en hebben we helemaal geen behoefte aan dat soort lui, dan moeten we de samenleving herstarten.”
Corona als ‘zachte oorlog’... Hm...
 

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter