Gele tulpen

Coronadagboek - dag 41

26 april 20205 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Zaterdag 25 april 2020

Om 10 uur gaan we met z’n allen bloemen halen die Sander aan CDA-leden gaat uitdelen om hen een hart onder de riem te steken. We maken er meteen een fietstochtje door Schagen van. Het gemiddelde CDA-lid is vrij oud, dus het is een mooi gebaar. We treffen zelfs één lid niet thuis aan en een ander lid begint meteen een heel verhaal over dat hij vroeger gewerkt heeft en gebiljart, maar dat hij nu de fijne motoriek niet meer kan doen. Boven gaat een raampje open en vraagt zijn vrouw of we tulpen komen verkopen. Nee, schud ik mijn hoofd. Het raam gaat dicht en ze komt naar beneden geschuifeld. Haar man geeft haar de bos, kan zij ze in een vaas zetten.

Bloemen rondbrengen

‘Moeten we niet betalen?’
‘Nee,’ zegt Sander, ‘het is een cadeautje van het CDA.’
‘Oh,’ zegt mevrouw, ‘ik dacht dat de jongens tulpen kwamen verkopen.’
‘Ik heb nog een vraagje,’ zegt meneer en begint een onsamenhangend verhaal over de biljartzaal in Wieringen. Geloof ik. Ik hoor Carmen zuchten, want ze wordt weer voor een jongen aangezien, maar ze verbetert de mevrouw niet. Dan fietsen we verder en de volgende mevrouw zegt ook ‘oh’, maar gaat dan verder haar tuintje aanvegen. De laatste bos geven we af in onze eigen wijk en dan is het tijd voor koffie en thee.

Carmen en Oscar hebben zich opgegeven voor een of ander minecraft-experiment met een YouTuber en zitten om kwart voor 2 te wachten tot ze het event binnen kunnen gaan. Ik wil nog wat boodschappen doen, oranjetompoezen halen enzo en ga naar het centrum. Daar lijkt het net of er geen lockdown is. Manmanman, wat een drukte. Vooral oudere echtparen (elk een kar), een oudere man met begeleiding (elk een kar), moeders met kinderen (gelukkig in het zitje), stelletjes (elk een kar). Het lukt me om te slalommen om al die mensen heen en niets van mijn lijstje te vergeten. Snel naar huis.

Gele tulpen

In de middag doen we weinig anders dan lezen, gamen en dat is het wel zo’n beetje. Ik bespied de overbuurvrouw, waar de deur wijd open staat en een van haar kinderen een ouderwets gebloemde weekendtas in de auto zet, daarna naar binnen gaat en weer naar buiten komt met sloffen, een doos van het een of andere en ook in de auto gooit. Er steekt een handvat van een rolator boven de motorkap uit en ik zie in de deuropening de overbuurvrouw haar jas aandoen en naar het hulpmiddel sloffen. Met de jas half over haar schouders neemt ze het taluudje naar beneden, wat heel langzaam gaat.

Ze wordt ingehaald door de vrouw die haar ophaalt, die de huisdeur heeft gesloten en nu de autodeur opent, zodat ze erin kan. Na een minuutje of twee rijden ze weg. Ik ben heel benieuwd waar de overbuurvrouw gaat logeren en waarom.

’s Avonds kijken we The DaVinci Code, wat weer een lange zit is, maar dit keer niet zo erg omdat de film spannend genoeg is. We hebben hem ook op dvd, maar dat is weer de extended version en ik ben allergisch geworden voor de uitgebreide versies van films: die zijn nooit beter dan het origineel. De kinderen vonden het een interessante film, wel een beetje veel uitleg, maar ja, het was dan ook Amerikaans.

Ik kondig aan dat ik wel zin heb om ze weer eens voor te lezen. Dat wordt enthousiast ontvangen en ik haal het boek uit de kast om me vast voor te bereiden: De Noorderlichttrilogie met Het gouden kompas, Het listige mes en De amberkleurige kijker. Er zijn nog twee vervolgboeken (Het boek van Stof, deel 1 en 2), die ik nog zelf moet lezen en waarvoor ik eerst deze trilogie wilde herlezen om weer in het verhaal te komen. Twee vliegen in één klap, heet dat.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter