Zonsondergang door nat raam

Coronadagboek - dag 46

1 Mei 20205 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Bord ondersteboven

Donderdag 30 april 2020

Al drie dagen lang zijn er in de wijk mannen (geen vrouwen) bezig om glasvezelkabels aan te leggen. Ze doen dat voor KPN en ze beginnen elke dag om 0700 uur. Op dit ogenblik zijn ze bezig voor ons huis en in onze tuin. Ook al drie dagen lang proberen wij te determineren waar die mannen vandaan komen. Ze hadden eerst een bus met Duits nummerbord, nu een bus met Nederlands nummerbord. Eerst dacht ik dat ze Slavisch spraken, een onverstaanbaar Bulgaars mompelden of toch een mondje Grieks spraken. Nu klinkt het meer Arabisch of Turks. Ik hou het

op Turks. Ik kan het natuurlijk aan ze vragen, de voorman spreekt wel Nederlands. Maar ik weet niet of dat soort vragen op prijs gesteld wordt.

Het was fris vandaag en ik heb een rondje gelopen met de kinderen, omdat we allemaal aan een beetje frisse lucht toe waren. Het werd een middellang rondje door de wijk. De volgende keer moeten we misschien een boswandeling gaan maken. Hier in de buurt heb je een bos waar nu de wilde hyacinten als paars tapijt tussen de bomen groeien. Misschien gaan we dat in het weekend doen.

Na het wandelen heb ik weer voorgelezen en het wordt al spannender, maar Tristan vindt er vooralsnog weinig aan. Dat verbaast me, want Het gouden kompas zou júíst een boek voor hem moeten zijn. Maar we zijn dan ook pas bij hoofdstuk 4 (die lees ik na het eten) en dus heeft hij voornamelijk achtergrondverhaal gehoord en moet de actie nog beginnen. Oscar en Carmen luisteren anders en vinden het al heel erg spannend. Carmen kwam nog met haar boek Nederlands naar beneden en zei dat wij ‘emotionele spanning’ ervaren omdat wij meer weten dan de hoofdpersoon en omdat we willen roepen ‘pas op!’ Het ‘Jan Klaassen’-effect heet

Ganzen in de wei

dat ook wel. De tegenhanger is als de hoofdpersoon meer weet dan de lezer, dat is dan ‘intellectuele spanning’. Dat wordt vooral gebruikt in ‘whodunnits’, ofwel good old fashioned detectiveverhalen. Ik kende deze trucjes wel, maar ik wist niet dat ze zo heetten. Weer wat geleerd.

Als het rustig is (dat wil zeggen, als ze alle drie op bed liggen), duik ik weer in de wereld van de Oostenrijkse mode. Het gaat al sneller, maar nog niet snel genoeg. Ik kom tot segment 2416 van de 3469 en dat betekent dat ik morgenochtend vroeg nog een inhaalslag moet maken om het op tijd (dat gaat al niet meer lukken) in te leveren.

Om half één ga ik eindelijk naar bed en kan ik een hele tijd niet in slaap komen, hoewel het heerlijk klettert van de regen tegen het raam. Ik had dat gemist, regen. De boeren blijkbaar ook, want vorige maand waren ze al aan het sproeien, herinner ik me. Toen we van Apeldoorn met bed naar huis reden, zagen we op verschillende plekken al grote spuiters hun werk doen. De regen is vast niet genoeg, maar het klinkt zo knus en knuffelig.

Zonsondergang door nat raam
Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter