Matrjosjka met potpourri

Coronadagboek - dag 48

3 Mei 2020 5 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Zaterdag 2 mei 2020

Zit ik wel eens in mijn pyjama achter de computer? Door de week niet, dan kleed ik me aan en heb ik ontbeten voordat ik aan het werk ga. Dan voelt het ook dat ik aan het werk ga. Ik bekijk dan mijn mail, scrol door de nieuwe posts op Facebook en Instagram en chat soms wat met mijn schrijfvriendinnen en dan open ik het xls-bestand waarin ik mijn opdrachten bijhoud. Zoals jullie de afgelopen dagen hebben kunnen lezen, is die niet heel vol, maar als er een opdracht is, dan meteen een flinke. Vandaag is het zaterdag en zit ik wel in mijn pyjama achter de computer. Ik heb al wel ontbeten en slurp nu mijn thee. Alles gaat nog een beetje langzamer, ik blijf wat langer hangen op alle social media en herinner me dan mijn to-do-lijstje voor Amnesty en Fantasize.

Eerst schrijf ik het verslag van gisteren, waar ik ook de tijd voor neem, wel drie kopjes thee. Dan komt Carmen mijn werkkamer binnen met de mededeling dat de telefoon gaat, maar als ik bij het toestel ben, is hij opgehouden te rinkelen. Ik neem aan dat Sander hem heeft opgenomen en dat het voor hem is en ga verder met mijn blog. Tegen het middaguur ga ik me eens douchen en aankleden.

Met Klazien (die gebeld had) bespreek ik de inhoud van de Nieuwsbrief voor Amnesty nog even, voer de nodige wijzingen door, pas foto’s aan en leer meteen het programma Mailchimp beter kennen (dat steeds gewijzigd wordt, zodat ik nooit meer kan vinden waar alles stond en hoe het ook alweer werkte) en kan dan ook dat project afronden door op de knop ‘Verzenden’ te drukken. Actievoeren voor Amnesty: thuis brieven schrijven. Back to basic wat dat betreft. Hoewel Amnesty die manier van protesteren nooit heeft verlaten, omdat het gewoon werkt. Ik ben blij dat ik op de achtergrond nog mee kan doen met die club. En een online handtekening is zo gezet.

Carmen en Oscar nemen vlijtig de filmpjes voor hun YouTube-kanaal op en Carmen heeft van Tristan een tip gekregen voor een gratis online editprogramma en ze zijn tot 1500 uur lekker in de weer met die dingen. Dan nemen we pauze met een kop thee en wat te knabbelen en ik lees hoofdstuk 5 voor uit Het gouden kompas, een erg spannend hoofdstuk. Tegen de tijd dat we

Matrjosjka met potpourri

daarmee klaar zijn, is het kwart voor vier en duikt Carmen achter de computer om de filmpjes te uploaden en... tranen. Met tuiten. Ze drukte op een knop en toen was ze een deel van het filmpje kwijt en dat kon ze niet meer terughalen. Het restant heeft ze opgeslagen, maar meestal betekent dat dat een oudere versie niet meer te herstellen is. Sander en ik hebben het beiden geprobeerd, maar tevergeefs. Heel zuur voor haar, vooral omdat het filmpje zo leuk was uitgepakt. Ik stel voor dat ze even wat anders gaat doen, zodat ze morgen of straks fris opnieuw kan beginnen. Ze zal nooit meer vergeten om een project duizend keer op te slaan. Ik heb dat ook op de harde manier moeten leren...

’s Avonds gaan we de film 2012 kijken, omdat ik daar nog een verslagje over ga schrijven voor Fantasize.
‘Leuk,’ roept Carmen. ‘Want ik ben in een rotbui en dat is een rampenfilm, dus dan word ik weer vrolijk, want min en min is plus.’
Intussen vind ik dat de film de eerste keer leuker was, nu verwar ik hem steeds met Deep Impact. Tussendoor eten we soep en broodje hamburger en maken we thee en koffie. Ik zou nog voorlezen, maar na zo’n rampenfilm, waar Carmen inderdaad vrolijk van werd, is het een beetje te laat daarvoor. Ook vraagt Oscar of ik morgen achter mijn computer moet zitten. Niet echt. Of ze dan opnieuw mogen opnemen en voorwerken voor hun kanaal. Dat mag en ik zeg dat ik mijn blogs dan nu wel schrijf, dan hoef ik ook niet vroeg mijn bed uit. Als ze op bed liggen en ik mezelf nog een thee heb getapt, schrijf ik het artikel over 2012 én daarna deze blog, die ik ga voorprogrammeren op de website, zodat ik morgen niet vroeg hoef op te staan. Ja, wel nog even melden op Facebook met link dat het gepubliceerd is, maar dat doe ik wel rond de brunch.

Overigens zijn we trots op onszelf: de hele dag niet buiten geweest. Aan de muffigheid op de kinderkamers is dat goed te merken. Morgen misschien een rondje luchten en bedden verschonen. Is wel weer eens tijd.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter