Koe in wei

Coronadagboek - dag 49

4 Mei 20205 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De horeca is nog altijd dicht, de sportverenigingen en scholen gaan langzamerhand weer open. Hoe gaat het van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij gedurende deze maanden.

Zondag 3 mei 2020

Op zondag word ik meestal wakker door het steeds luider wordende gegiechel van Jut en Jul, beter bekend als Carmen en Oscar. Vandaag blijft het lang stil beneden en ik vraag me af of ze er wel zitten.
Ze zitten er, in opperste concentratie een filmpje te editen. Na het debacle van gisteren is Carmen weer overgestapt op het gratis programma dat met de software van de computer meekomt en twee functies heeft, maar geen rare dingen doet of de helft van je filmpje spontaan laat verdwijnen. Ik maak thee voor mezelf en speel een spelletje op mijn iPad en maak na een uurtje de brunch. Dat wil zeggen, ik geef Jut en Jul opdracht de tafel te dekken en Tristan om eieren te bakken.

Dan is het tijd om aan te kleden en bedden te verschonen. Ik laat de kinderen hun eigen bed doen, vooral Oscar, want hij heeft de hoogslaper en de laatste keer dat hij naar boven klom, kraakte er iets en wiebelde er iets bij de trap. De bevestiging van de bedbodem aan de zijkant van het bed is lossig geraakt en is al eerder provisorisch door mij hersteld, maar nu zijn die haken verbogen en is het probleem weer terug. Ik ga dus niet naar boven klimmen. Oscar mag zelf zijn bed opmaken en hij zucht diep van dit onrecht, maar met wat aanwijzingen van mij is het binnen vijf minuten klaar. Carmen en Tristan doen hun bed ook zelf. Tristan komt erachter dat het onderlaken te kort is. O ja, hij had een bed van 2,10 m tegenwoordig. Meteen nieuwe onderlakens besteld, nu moet hij maar even op het molton slapen.

Koe in wei

Het is zonnig. Perfect weer voor een wandeling of fietstocht, maar Sander zegt ‘iedereen is buiten’, waarmee hij maar wil zeggen dat we dus binnen moeten blijven. Om twee uur vind ik het toch tijd voor een rondje naar buiten. Het wordt fietsen. We gaan via het parkje, steken over bij het spoor, bij de Hoep gaan we het fietstunneltje door richting Barsingerhorn, maar daar slaan we af naar links (Barsingerhorn is rechts) en gaan door tussen de weilanden en laatste rijen bloemetjes naar een viaduct en rijden een tijdje langs het kanaal en de provinciale weg richting Kolhorn (wij gaan richting Schagen). Bij de

rotonde slaan we weer linksaf en fietsen langs de sportvelden, Nieuwe Nes, Witte Paal achterlangs weer door de weilanden naar huis. Het rondje duurt drie kwartier en Carmen heeft na een half uurtje al geen zin meer, maar dan zijn we toch al bijna thuis.

Thuis maak ik van de thee die we van de high tea van Pasen over hebben één pot ijsthee en één pot warme thee. “Toscaanse liefde” heet de thee en er zit aardbei in (echte stukjes), citroengras, munt en nog wat zwarte thee en ruikt heerlijk zomers en zoet, dus dat vond ik een perfecte keus voor na een fietstocht.

We kijken nog een aflevering van Star Trek Discovery, dit keer geregisseerd door Jonathan Frakes, wat veelbelovend is. Het tweede seizoen is al een stuk beter dan het eerste, het tempo is omhoog, er zijn als vanouds weer twee of drie verhaallijntjes in één aflevering en de tenenkrommende ultratrage ‘bekentenissen’ zijn geminimaliseerd. 

De voorleessessie gaat ook weer verder en we zijn nu bij hoofdstuk 6, waarin de hoofdpersoon, Lyra, is ontsnapt en door Londen zwerft. Het verhaal wordt steeds spannender en het is leuk om te zien hoe ingespannen ze zitten te luisteren. Ik ga snel verder vóórlezen om te kunnen voorlezen.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter