Deel boekenkast met iconen

Coronadagboek - dag 5

21 maart 2020 5 minuten

We zitten in een gedeeltelijke lockdown vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Vrijdag 20 maart 2020

Elke ochtend als ik de bedompte slaapkamers van de kinderen in kom, moet ik onwillekeurig denken aan de ambitieuze plannen van sommige aardbewoners om naar Mars te gaan. Hoe moet dat met de zuurstof en frisse lucht als je 9 maanden in een krap ruimteschip zit? Hoe gaat dat eigenlijk op het ISS? Hier kan ik gelukkig de ramen opengooien en dan tocht het vanzelf wel door, maar dat zijn dingen waarover ik echt mijn hoofd kan breken.

Vandaag kwam ook Tristan naar me toe om zijn studieplanners uit te laten printen, en het bleek dat hij meer huiswerk had dan hij had gedacht en daar baalde hij van. De hele dag hebben hij en Carmen keihard gewerkt om alle stof te leren en alle opdrachten klaar te krijgen. En dat op een vrijdag...

Intussen word ik een beetje (beetje boel) gestoord van alle mails van bedrijven waar ik ooit iets heb gekocht en die me verzekeren dat ze ‘goed voor hun medewerkers’ zorgen. Die mails gaan ongeveer zo: ‘Beste xyz, we leven in moeilijke en vreemde tijden vanwege Covid-19/corona en daarom doen we er alles aan om onze medewerkers te beschermen, maar we willen het voor onze klanten, u, zo soepel mogelijk laten verlopen... blablabla... openingstijden... blablabla... doen er alles aan om onze medewerkers veilig te houden en hopen op uw begrip en houden u op de hoogte van wijzigingen, blablabla...

Achter de computer

Blijf gezond en zorg voor elkaar.’ Bij vertaalbureaus gaat het zo: ‘... soepel mogelijk laten verlopen. Wij blijven volledig operationeel en werken vanuit huis en kunnen garanderen dat onze systemen helemaal veilig en coronavrij werken, blablabla... Laten we in deze rare tijden goed voor elkaar zorgen.’
Ik krijg nooit een mail waarin staat: ‘Hee, nou, je weet het wel, hè, corona, dusse... latûr!’

De minecraftwereld voor vier is gestart, mijn laptop wordt daarvoor gekaapt, maar dan kan ik lekker een boek lezen op de bank. Ik lees nu wat luchtigs: De Nachtroos van Lucinda Riley. Mijn redacteursoog valt meteen over passages zoals deze:
“‘Hallo.’ Hij glimlachte naar haar en wees naar het couvert dat links naast hem was gedekt. Toen ze naar de stoel liep, stond hij op en trok hem voor haar naar achteren.
‘Dank je,’ zei ze zacht toen hij weer ging zitten.
‘Wijn?’”
Etc. Dit is zo’n berucht ‘kopje-koffie-gesprek’ waar elke schrijfdocent je voor behoedt. Schrappen die handel of samenvatten in één zin. Maar ja, ik ben Rileys redacteur niet.

Carmen wil heel graag weer naar school, want dat thuiszitten vindt ze maar niks. Ik ben nu een nieuw projectje aan het verzinnen waarin we naar buiten kunnen en ook nog iets creatiefs kunnen doen of een opdracht uitvoeren ofzo, want zomaar wat lopen, nee, die discipline hebben we nu weer niet. Iets fotograferen of dingen verzamelen. Iemand nog lumineuze ideeën?

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter