Nederlandse vlag

Coronadagboek - dag 51

6 Mei 20205 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De horeca is nog altijd dicht, de sportverenigingen en scholen gaan langzamerhand weer open. Hoe gaat het van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij gedurende deze maanden.

Dinsdag 5 mei 2020 - Bevrijdingsdag

Zal ik wel of zal ik niet nog oranjetompoucen in huis halen? Het is tenslotte bevrijdingsdag en dat moet je wel een beetje vieren, ook al zitten we binnen en is de stad leeg. Bovendien is het een jubileumjaar. Ik chat erover met mijn schrijfvriendinnen en Odile zegt: doen, want je moet de feestelijkheden in het leven niet overslaan. Het is goed om te vieren. Zeker bevrijding. Ze heeft gelijk vind ik. Daarom spring ik op mijn fietsje en begeef me naar het centrum, waar er een rij bij de bakker staat (op 1,5 meter afstand, dat schijnt tegenwoordig er steeds achtergezet te moeten worden, alsof mensen in een rij géén 1,5 meter afstand hebben gehouden als je het er niet bijgezet hebt). Ik fiets door naar AH, waar het ook druk is. Geen tompouce meer te bekennen, roze of oranje, dus ik neem een oranjeschnit mee, dat is ook lekker en kleurrijk. Daar gaat het om. In de gauwigheid gris ik nog slagroomsoesjes, limonade, drop in de aanbieding en 10 wolkentoetjes (ook aanbieding) mee.

Sander is aan het werk, Tristan chat en gamet

Nederlandse vlag

met een vriendje en Carmen en Oscar spelen Monopoly. Het gaat er bij hen verhit aan toe, met onderhandelen en boze gebaren als de een alle vier stations heeft opgekocht en de ander er steeds opkomt en dan 200 of 400 moet betalen. Als de thee met taart klaarstaat, hoor ik hoe blut Carmen is en dat Oscar geluk heeft, want Carmen heeft de Kalverstraat met een huis erop. De taart is op, de soesjes bewaren we voor vanavond.

Ik lees de blog van Tessa en het blijkt dat er in Rome enige versoepeling is van de strenge regels, maar wel mondkapjes op op straat en als je bij familie langsgaat moet je ook binnen een mondkapje op. Het is niet bewezen dat ze werken en waarom bij familie een mondkapje? Het is familie! Maar de Romeinen mogen weer hun benen strekken, fietsen, naar het park en praten met de buren (en het achtervoegsel weet je nu intussen wel). Een opluchting en een beperking tegelijkertijd. Er gaan ook stemmen op om in Nederland die vreselijke dingen te moeten dragen. Ik ben tegen. Dat het in de zorg en het ziekenhuis moet, is logisch, maar tot nu toe lopen we elkaar zonder voorbij en dat gaat prima. Enfin, Markje Rut spreekt morgen weer het land toe.

De rest van de dag verloopt erg routineus: werk, schrijven, voorlezen, koken, eten, Star Trek Discovery kijken, waarbij Tristan riep dat hij het verhaal gewoon niet leuk vindt en ik steeds een teiltje onder de tv wil zetten, Carmen vindt ons veel te negatief, zij vindt het wel een leuke serie, Sander geeft ons allebei gelijk, en serie 2 is bijna afgelopen, drinken maken (soesjes vergeten) en nog een hoofdstuk voorlezen. Dan gaan de kinderen hun tanden poetsen, pyjama aandoen en naar bed. Ik werk nog wat, maar heb daar na een uurtje geen zin meer in, het is bijna half elf. 

Morgen beginnen Tristan en Carmen weer met online school, Oscar heeft nog tot het einde van de week vakantie. Op 11 mei gaat 8a naar school en op 12 mei 8b en zo wisselen ze het om. Oscar zit in 8b. De hele klas gaat, zodat ze de musical kunnen oefenen. Duimen voor ze dat het op een podium voor levend publiek mag. En nog altijd duim ik dat we naar Ierland kunnen.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter