Wilde hyacint

Coronadagboek - dag 54

9 Mei 2020 5 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De horeca is nog altijd dicht, de sportverenigingen en scholen gaan langzamerhand weer open. Hoe gaat het van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij gedurende deze maanden.

Vrijdag 8 mei 2020

Carmen gaat met de trein naar Alkmaar om haar boeken uit haar kluisje op school te halen. Ze had voor de lockdown niet alles meegenomen, omdat er boeken bij zaten voor een volgend semester, alleen is dat semester nu aangebroken. Ze hoeft nog geen mondkapje op en ook geen jas aan, het is heerlijk weer.

Ik inventariseer de keuken en voorraadkast en ga de noodzakelijke dingen kopen. In AH is het druk, vervelend druk, en ik krijg er tabak van en weet weer waarom ik altijd de boodschappen laat bezorgen. Ik kom thuis met alles wat in twee tassen op de fiets past, dat wil zeggen dat ik nog een keer moet, maar dat weiger ik. Sander mag eens gaan. Hij kijkt me meewarig aan en zegt droogjes: ‘Boodschappen doen is echt niet je hobby, hè?’ Duh.

Tristan en Carmen hebben school tot 3 uur, Oscar verdoet zijn tijd achter de computer en dan besluiten we een beetje te gaan wandelen in een bos/park in de buurt. Eerst een stukje met de auto en dan lopen. Het is een lap groen in St.-Maartensbrug, waar er rond deze tijd wilde hyacinten groeien en het lijkt me fijn daar even een frisse neus te halen. De bloemen zijn grotendeels uitgebloeid, maar we komen nog wel het bankje tegen waar we tien jaar geleden een foto namen. Of wilde nemen of moeilijk deden om de zelfontspanner te gebruiken, tot er iemand langskwam en die nam de foto voor ons. Nu is het bos vrijwel leeg, dus geen helpende handen en moeten we de foto in twee delen maken, maar het gaat om het idee: 2010 en 2020. Misschien hebben we in 2030 een driepoot om het fototoestel op te zetten en kunnen we een volgende foto nemen. Zou geinig zijn.

Familie op bankje
Mei 2020
Familie op bankje
Mei 2020
Familie op bankje
Mei 2010

Op de terugweg gaan we via Winkel (enorm om) om daar soep en fruitmelk te kopen, maar de autorit valt bij drie van ons niet goed en de rest van de avond hebben we koppijn en zijn we vaag misselijk. Meestal heb ik daar geen last van, maar nu wel. We kijken de laatste aflevering van seizoen 2 van Star Trek Discovery en snakken naar iets beters, Picard, of zo. Alleen moeten we daarvoor weer een of ander abonnement nemen. Toch eens kijken of dat kan.

Meer is er niet voorgevallen vandaag. Ik heb nog gehaakt en nu is het mondkapje wel gelukt, ik heb nog gelezen in Echo van Thomas Olde Heuvelt. Hij schrijft goed, alleen iets te plotgericht naar mijn smaak. Intussen verzamel ik Nederlandse en Vlaamse schrijvers uit de 20e en 21e eeuw die literatuur schreven met fantastische elementen erin. Denk aan Hubert Lampo (De komst van Joachim Stiller) en Louis Couperus (De stille kracht), waarvan de eerste magisch realisme is en de tweede een uiting van cultuur, dus ik weet niet of we Couperus op dat lijstje moeten houden. Mag je een cultuuruiting (ik doel op de scène waarin een Nederlandse vrouw in Indië in een bad zit en een nachtmerrieachtige ervaring heeft met die stille kracht en er zijn ook andere scènes) wel scharen onder ‘fantastische elementen’? En met fantastische elementen bedoel ik bovennatuurlijke gebeurtenissen, sciencefictionachtige setting, pratende dieren, sprookjesachtige omgeving en magisch realisme dus. Van de huidige schrijvers kun je Hannah Bervoets (Fuzzie) noemen en Auke Hulst (Slaap zacht, Johnny Idaho). Zo zijn er vast nog meer te vinden. Het lijkt me interessant om eens diep de literatuur in te duiken en te zien hoe die schrijvers fantasy-, sciencefiction- en horrorelementen verwerken en waarom dat wel tot de literatuur wordt gerekend en andere verhalen puur onder genre vallen. De scheidslijn zal dun zijn. Wie nog schrijvers weet, mag ze roepen.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter