Paarse bloem

Coronadagboek - dag 56

11 Mei 20205 minuten

We zitten in een ‘intelligente lockdown’ vanwege het coronavirus. De horeca is nog altijd dicht, de sportverenigingen en scholen gaan langzamerhand weer open. Hoe gaat het van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij gedurende deze maanden.

Zondag 10 mei 2020 - Moederdag

Hm... geen ontbijt op bed, geen knutsels en gedicht, geen bloemetje. Beetje jammer, maar ja, we gaan na de brunch een wandeling maken en voelen de wind aan sterkte toenemen en de temperatuur dalen. Het zou vandaag een dag worden die warm begon (17 graden hier) en koud eindigde (10 graden). Klopt dus. Ik neem onderweg foto’s om er halverwege achter te komen dat ik de SD-kaart vergeten ben terug te stoppen in het toestel: geen foto’s genomen dus, het leek maar zo. Ook een beetje jammer.

Ik duik met een kop thee het boek Echo in van Thomas Olde Heuvelt en ergens vind ik het zó ongeloofwaardig, maar ik blijf doorlezen en ik weet niet goed waarom. Wat er met de hoofdpersonen gebeurt, interesseert me al niet eens meer zo, maar hoe de Zwitserse legendes en volksverhalen van een kwade plek in de bergen worden verwerkt, vind ik dan weer wel boeiend en daarom lees je door. Verder veel bovennatuurlijk geweld en doorgaans ben ik wel te porren voor dat soort verhalen, maar horror is dan weer niet mijn ding en met zombies en halfdoden met uitgepikte ogen hoef je bij mij ook niet aan te komen, maar toch, die volksverhalen. Díe zijn gaaf.

Paars bloemetje

Om 4 uur houden we een theekransje en zetten deel 3 van Terminator aan, die ongeveer hetzelfde is als deel 2, maar dan met een vrouwelijke bad guy. Wonderlijke gaten in de verhaallijn weer, die ik zo gauw niet kan pinpointen, en nog wonderlijker hoe geavanceerd halfvloeibaar polymorf metaal het altijd moet afleggen tegen ouderwets gehard staal of titanium of wat voor legering dan ook (in de vorm van Schwarzenegger). Deel 4 heeft een chaotisch verloop en de kinderen vinden het niet leuk, omdat de good guy (JC, John Conner oftewel Jezus Christus oftewel de messias van de reeks) ineens de bad guy wordt. Nog twee delen te gaan en volgens de kenners moeten die weer beter zijn, maar tjee, hoe vaak kun je je eigen verhaal recyclen? Wel een prima voorbeeld voor de circulaire economie, maar ik denk toch niet dat ze er dát mee bedoelden.

Tegen 11 uur - ik zit diep in Echo en ben op een punt waarop er een storm staat uit te barsten en de hoofdpersonen zoeken dekking waar ze geen dekking kunnen vinden, kortom, retespannend - staat Tristan ineens in de woonkamer. Ik knipper eerst met mijn ogen, nee, hij staat er echt en ik had hem niet naar beneden horen komen (je gaat ongewild toch mee in de horror) en hij maakt een beker warme melk met anijs voor zichzelf. Hij kan alweer niet slapen. Ik stel de gebruikelijke vragen, hij antwoordt met zijn gebruikelijke ‘weet ik niet?’ Ik lees verder en breng hem weer naar bed als hij zijn melk op heeft. Het bed kraakt als ik op de rand ga zitten. Oeps. Het valt mee, geen scheuren of breuken. Hopelijk kan hij nu wel slapen. Ik zou wel erg zijn gaan lachen als hij had verteld dat hij over zwarte vogels had gedroomd, maar de werkelijkheid is nuchterder. Gelukkig maar. Morgen een nieuwe fase in met half school, half online werken voor Oscar en een nieuw semester voor Tristan en Carmen.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter