Knotwilgen langs pad

Coronadagboek - dag 58

13 Mei 20205 minuten

We gaan langzaam terug naar normaal. De kappers zijn open, de scholen beginnen weer. Hoe gaat het ‘ont-lockdownen’ van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij gedurende deze maanden.

Dinsdag 12 mei 2020

Het nieuwe ritme gaat eindelijk in. Oscar is zoals altijd vroeg wakker en zit om half acht lang en breed klaar (ontbeten, aangekleed, tanden gepoetst, haren alle kanten uit) achter de iPad te wachten tot hij weer naar school mag. Ik fiets mee om even een paar flessen shampoo te halen en natuurlijk om mijn nieuwsgierigheid te botvieren, want ik moet weten hoe dat gaat, kinderen op afstand naar school brengen. Het is extreem rustig op het schoolplein en vóór het schoolplein. Bij de hoofdingang staat groep 8b in vriendengroepjes bij elkaar te praten en grapjes te maken, weinig ouders. Op de grond witte strepen van tape op steeds anderhalve meter afstand, voor de ingang zijn er houten palen geslagen waar van die leren of plastic zwarte stroken aan zijn bevestigd, net zoals je wel ziet bij de afrastering van een groenstrook. Van die fietsbandachtige zwarte banden. Misschien zijn het dat ook wel. De kinderen staan rustig achter die afrastering te wachten tot de bel gaat. Ik fiets door naar Albert Heijn.

Het is rustig in AH, vast door het tijdstip en ik ben zo weer buiten. Het is ook rustig in mijn mailbox, geen opdrachten. Odile is op de chat, we praten over Davis en dat we de boeken van James Wood en Nirav Christophe gaan herlezen en dat we vinden dat die drie voor ons de beste schrijfboeken zijn. Davis geeft ons in ieder geval een nieuwe kijk op schrijven en dat je kunt spelen met structuur, vorm en dat je ook flink kunt lenen van anderen.

’s Middags loop ik een rondje door de wijk met Tristan, die een beetje bezwijkt onder zijn huiswerk en nodig even frisse lucht moet opsnuiven. We gaan via de brievenbus, want ik heb eindelijk een van mijn verhalen aangepakt en ruim 1000 woorden korter gemaakt. Ik stuur het in naar Hollands Maandblad. Als ik erover nadenk, heb ik al twee essays en twee verhalen verstuurd naar literaire tijdschriften.
‘Vier keer afgewezen worden,’ zucht ik.
‘Dat wil niet zeggen dat je verhalen slecht zijn,’ zegt Tristan. Wat heb ik toch een wijze zoon.

Via een vriend krijg ik de serie Picard gemaild en omdat die bestanden nogal groot zijn, moet ik even wachten tot de hele serie binnen is. Elke dag krijg ik een zip-bestand met inhoud en daar zoek ik dan de ondertiteling bij. Voorlopig moeten we het maar even houden op Star Trek The Original Series (ST TOS).
Carmen: ‘Waarom staan ze daar zo te staan?’ Ze bedoelt dat het beeld van de brug van Enterprise volledig stilstaat en dat de acteurs naar een scherm staren. Camera op de gezichten van de

Knotwilg langs pad

acteurs die heel goed heel moeilijk kunnen kijken of knalblauwe ogen hebben. De make-up kun je er bijna afschrapen vanaf de bank. Ze hebben nog flipovers met papier! Er komt een fax (!) uit een schuifje gerold en het decor is gekunsteld. Het verhaal ontvouwt zich ontzettend traag en toch kijk je door. Opmerkingen als ‘ik ben geen vrouwen op de brug gewend’. Een vrouw die koffie komt schenken, ontbreekt er nog maar aan. Maar dit was de pilotaflevering met kapitein Christopher Pike. Volgens mij is de volgende met Kirk. Anyway.

Mijn voorstel om weer verder voor te lezen wordt met enthousiasme begroet, dus zitten we met thee en limo op Tristans kamer en leven we mee met Lyra die het pantser van Iorek Byrnison heeft achterhaald, zodat Iorek mee kan op expeditie naar het Noorden. Of ik niet te snel voorlees? Nee, voor Carmen is het precies goed. Tristan zegt dat hij zelf langzamer leest, maar dat hij het goed kan volgen. Oké! Morgen hoofdstuk 12.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter