Perzik

Coronadagboek - dag 60

15 Mei 20205 minuten

We gaan langzaam terug naar normaal. De kappers zijn open, de scholen beginnen weer. Hoe gaat het ‘ont-lockdownen’ van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij gedurende deze maanden.

Donderdag 14 mei 2020

Als ze er zijn, koop ik ze: perziken. Gisteren of zo kwam ik in AH en lag er een krat vol met dat heerlijke fruit. Meteen word ik dan teruggeworpen in de tijd, naar 1995 om precies te zijn, juli en augustus in St.-Petersburg, Rusland, en omgeving. Ik herinner me een stoffig pad in een parkachtige omgeving, Rogier, Carmen (niet mijn dochter) en ik bij een mevrouw met een hoofddoek om, op de tafel naast haar kilo’s grote ronde sappige perziken. Wij hadden het warm en die perziken kostten iets van 50 cent per kilo. Daarnaast lagen gigantische arboezi (gut, hoe heet dat ook alweer in het Nederlands? O ja, watermeloenen) waarvan we er gewoon ook een paar stevige stukken meenamen. Ik denk dat we in Kazan waren, het kan ook Tsarskoe Selo geweest zijn. Enfin, díe perziken, díe watermeloen, dat was fruit gerijpt onder de warme Russische zon. Geteeld rond een houten huisje tussen de berkenbossen, stel ik mij zo voor, waarin de mevrouw met hoofddoek haar zomerdagen sleet en haar fruitcollectie en verkocht en inmaakte voor de winter. Geen idee of ze dat echt deed, verkopen wel, maar zo stel ik het me voor. In de winter bij -20 zou ze dan nog de zon van de afgelopen zomer kunnen proeven in het fruit. Anders raak je terstond in een winterdepressie en kom je er niet meer uit.

Perziken dus. Ik verheug me op een hapje en pak er twee van de fruitschaal om in de keuken schoon te maken. Nou zijn mijn mesjes niet al te scherp, maar deze perzik laat zich niet schillen, snijden, doormidden breken om de pit te verwijderen of überhaupt eten. Deze perzik komt namelijk niet van een zonnig moestuintje naast een datsja, nee, deze komt uit de kassen van Heerhugowaard, of het Maasland, of waar staan al die kassen. Zilte kleigrond, koude wind en weinig zon. Dan krijg je perziken zo hard als een appel en zo zuur als kiwi. Van de schok uit mijn mijmeringen krijg ik vast weer duizelingen. Er zijn nog vier perziken over en nu probeer ik

Perzik

die met een banaan maar rijper te krijgen. Kijken of dat werkt.

Wat betreft die duizeligheid: die is bijna weg, maar nog niet helemaal. Vandaag schrijf ik een recensie over Echo en hoewel ik niet van horror hou, is dit boek best goed. Verder ga ik even eropuit om rode wol te kopen, ik heb het haakvirus weer te pakken. Na mondkapjes waag ik me nu aan een ingewikkelde bloem waarvan ik het patroon en de beschrijving op een Russische site heb gevonden. Nieuwe steek geleerd: Tunesisch haken. Dat lijkt op breien of een eindeloos lang stokje haken. Het geeft een apart effect. Ik fotografeer het eindresultaat wel.

Wat is er verder nog gebeurd? Weinig. Via de mail aan het brainstormen over specials voor Fantasize, en dat is leuk. Ideeën borrelen en ik heb zin om daar werk voor te verrichten. Intussen hoor ik een stemmetje achter in mijn hoofd: “En ik dan?” O ja, ik was geloof ik ook bezig met een roman. Misschien moet ik daar toch een werkschema voor opstellen zo tussen alle artikeltjes en dagboekverslagjes door. De dag heeft tenslotte 24 uur en in plannen ben ik vrij sterk.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter