Ganzencreche

Coronadagboek - dag 61

16 Mei 2020 5 minuten

We gaan langzaam terug naar normaal. De kappers zijn open, de scholen beginnen weer. Hoe gaat het ‘ont-lockdownen’ van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij gedurende deze maanden.

Vrijdag 15 mei 2020

Krijg nou wat! Opdrachten in mijn mailbox. Het zijn er vier. Kleine, maar toch.

Vandaag gaat Oscar weer naar school en daar heeft hij zin in, want ze gaan spelletjes doen, een paar opdrachtjes en vooral heel veel aan de musical oefenen. Er kwam een brief van school dat het kamp definitief niet doorgaat, maar dat ze een andere activiteit willen verzinnen. De musical wordt door een professioneel productiebedrijf opgenomen, maar ze hopen wel op een uitvoering met publiek. Misschien een openluchtuitvoering? Het is namelijk drie keer leuker mét publiek dan zonder, dat weten Carmen en Tristan nog wel. Ook snappen de ouders de grapjes beter en wordt er op andere momenten gelachen dan als ze het voor de klassen uitvoeren. Die ervaring moet Oscar nu missen. Maar we duimen nog.

Ganzencreche

Mijn moeder belde met de mededeling dat de Joost Zwagerman Essaywedstrijd weer van start is gegaan, of ik dat wist. Nu wel dus. En heb ik geen bloedarmoede omdat ik duizelig ben? Nog niet aan gedacht, maar vroeger had ik er wel last van, alleen werd ik daar niet duizelig van. Het onthouden waard. Vandaag is de draaierigheid weer zo goed als weg, behalve als ik mijn hoofd te snel beweeg of schuin hou heb ik het nog. En ga maar eens opletten hoe vaak je je hoofd schuin houdt! Als je de rug van een boek wil lezen, als je even iets onder je bureau wil oppakken of weggooien, als je iemand om een hoek probeert aan te kijken.

Intussen komt Carmen weer thuis, zij is ook naar school geweest om een Engels boek op te halen die ze dit schooljaar nog moet lezen. Ze mochten in groepjes komen en ze heeft eindelijk haar vriendinnen en vriendje weer gezien. Ik weet vrijwel zeker dat ze geen 1,5 meter afstand hebben gehouden. Ze vertelde dat haar vriendje ineens ruim een kop boven haar uitstak. Ze ploft op bed met haar telefoon als ik de was ophang en giechelt. Op mijn vragende blik zegt ze dat ze met emoticons titels van liedjes proberen uit te beelden en dan moet de ander het raden. “Believer” van Imagine Dragons wordt dan een bij, een blaadje en de letters ‘e’ en ‘r’. Ik vraag hoe ze die emoticons verder gebruiken. Dit is een woord uit elkaar trekken en dan de klanken in plaatjes weergeven. Hebben die plaatjes altijd dezelfde betekenis? Gebruik je een bij altijd voor ‘bij’ of ook als symbool voor ‘heel erg snel’ of ‘ijverig’? Nee, dat dan weer niet. En het gaat vaak in het Engels. Ik probeer later in de redactie een boektitel in emoticons weer te geven, maar ik krijg alleen Engelse reacties. Ik lig in een deuk, want dat is niet helemaal wat ik bedoelde. Verder zijn er te weinig plaatjes om een genuanceerde zin mooi te ‘verbeelden’. Ik had een duiveltje en een mensje dat iets uitblaast gepost. Reacties: Devil’s breath. Evil breath. Nee, mensen! “Kwade inblazingen”, had ik voor ogen. Dat werkt dus niet. Het is overigens heel interessant om te merken dat de emoticons Engels zijn en niet Nederlands. Dat als je plaatjes na elkaar plaatst je een Engels antwoord krijgt en geen Nederlandse. Wie gaat daarop een promotieonderzoek doen?

Tristan, Sander en ik lopen nog een rondje en zien een ganzencrèche, een paardrijles, gemaaid gras dat eerst nog golfde in de wind, en we proberen de oneindigheid van een treinspoor op de foto te krijgen. Na een uurtje zijn we weer thuis.

Een aflevering van ST TOS gekeken, eentje die ik nog niet kende, hoewel ik ze dacht allemaal gezien te hebben. Er staat een planeet op imploderen en er is een rare ziekte mee het schip op genomen. De crew moet zowel uit de imploderende dampkring zien te blijven als de ziekte, die de verborgen karaktertrekken van de

Bovenleiding

crew blootlegt, zien te overwinnen. Race tegen de klok, afijn, je kent het wel. Op 2 minuten voor het einde van de aflevering implodeert de planeet. Hoe dat gaat? Verschrikte blikken, een soort lichtflits (een spotlight gaat uit en aan), de camera draait terug naar het scherm en je ziet daar allemaal sterren, geen planeet meer. Of wacht, in het midden clusteren die sterren wel heel erg. O, wacht! Dát is natuurlijk de ontplofte of geïmplodeerde planeet!
Oscar: “Hè? Wat gebeurde er nou?”
Carmen: “Is dat alles?”
Samen gieren ze het uit. Ja, TOS is niet zo spectaculair gefilmd als Discovery. Geen ruimte-ontploffingen met rimpeleffect.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter