boomstronken

Coronadagboek - dag 7

23 maart 2020 5 minuten

We zitten in een gedeeltelijke lockdown vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Zondag 22 maart 2020

Nicht Tessa heeft een nieuwe blog geschreven en daaruit blijkt het leven in totale lockdown toch echt wel even anders dan het thuiswerken hier. Ik ben vooralsnog blij dat we naar buiten mogen.

We komen traag op gang, het is zondag. Om half 12 gaat Sander kaas- en amandelcroissants maken, en brunchen we uitgebreid aan tafel. Daarna verspreiden we ons weer door het huis om huiswerk te maken, te schrijven of te gamen. Ook wordt er weer geminecraft. Ik lees de krant en heb mijn eigen vorm van ramptoerisme gemaakt: de overlijdensadvertenties. Wie is er slachtoffer? Maar op een verdwaalde ‘hij is na een kort ziekbed overleden’ en ‘door de omstandigheden vieren we zijn leven later’ geen coronaslachtoffers. Ik kijk de advertenties altijd op zoek naar bijzondere namen voor personages. Dit keer alleen een achternaam ‘Kuethe’, maar die triggert geen beelden of fantasie.

Helaas gaan de klusjes ook gewoon door: de was doen, boodschappen doen, koken, afruimen, koffie/thee/limonade schenken, schone handdoeken ophangen in de badkamer, was opvouwen, stofzuigen. Een schema voor het huiswerk hoef ik niet te maken, wel voor de huishoudelijke taken misschien. Eens kijken hoe de taakverdeling gaat de komende weken: Oscar wilde wel stofzuigen, Carmen trok een pruillip, maar daar ben ik niet gevoelig voor, dus zij mag de vaatwasser in- en uitruimen. En Tristan... daar vind ik ook wel wat voor: prullenbakken legen ofzo. Sander neemt vaak het koken van me over en dan kan ik een borstel door de wc halen. Ja, dat kan werken.

Stapel was

Ik heb een writer’s block. Ik had gehoopt lekker veel aan mijn roman te kunnen schrijven, maar zodra ik er al aan denk, gaan mijn hersenen in lockdown. Geen prettige ervaring voor een schrijver, uitermate frustrerend zelfs, maar wat ik ook doe, het lukt niet. Daarom laat ik het maar even rusten.

Intussen hou ik mezelf met deze blogs ook wel bezig. Het zijn toch schrijfbewegingen en die houden de schrijfspieren soepel. Een collega-schrijver post steeds schrijfoefeningen op FB, misschien ga ik er morgen een paar van maken. Als er geen vertaalopdrachten op me te liggen wachten.

Om 1600 uur gaan we een rondje door de wijk lopen in het heerlijke lentezonnetje. Het is koud in de wind, maar uit de wind en in de zon lekker. De mensen die we tegenkomen, houden keurig 1,5 meter afstand. Zelfs de honden. We lopen vier kilometer: een stukje door de polder en achterom via de Witte Paal weer naar Muggenburg. Ik heb zelfs verbrande wangen. Onderweg heb ik een paar foto’s gemaakt van dingen die mij opvielen, maar geen ‘gezichten’. Die zoek ik de volgende keer wel. En zo kom je toch nog een luie zondag door.

Wandelen
Knotwilg sloot trein
Berk
Paal met water en zon
Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter