Lege kalender

Coronadagboek - dag 8

24 maart 20205 minuten

We zitten in een gedeeltelijke lockdown vanwege het coronavirus. De scholen zijn dicht, horeca is dicht en de meeste mensen werken thuis. Zo ook hier. Hoe gaat dat van dag tot dag? Ik hou een dagboek bij tijdens deze rare weken.

Maandag 23 maart 2020

Stonden we vorige week nog om half 7 op en zaten we om 7 uur aan het ontbijt voordat de schooldag begon, nu is dit al een uur opgeschoven naar half 8. Waarom zou je ook eerder opstaan als je de reistijd niet meer hoeft mee te rekenen? Het geeft wel een vals vakantiegevoel of het idee dat je kunt lummelen, wat bepaald niet het geval is. De stapel opdrachten van Tristan en Carmen liegt er niet om.

De eerste barstjes in het moraal kwamen vanmorgen, toen Carmen al voor de tiende keer probeerde haar Duits op te sturen via het schoolportaal en dat lukte niet. Er verscheen steeds een foutmelding. Tranen. ‘Ik doe dit veel liever op school dan dat ik het moet opnemen en opsturen,’ zei ze. Of ze al aan haar vader had gevraagd wat er fout gaat? Nee. Sander kwam, zag en overwon niet. Format niet herkend. ‘Laat maar!’ riep Carmen en stuurde haar filmpjes in delen naar haar eigen e-mailadres en toen via OneDrive naar de docent. Nog meer tranen. Of ze al WeTransfer had geprobeerd. ‘Nee, ik weet toch niet hoe dat werkt!?’ Ik leg het uit en dat stelt haar een beetje gerust. Hoewel: ‘En dan mag ik van de óverheid niet eens mijn vriendje zien...’

Dat thuisonderwijs geeft trouwens nieuwe perspectieven in mijn informatiezoektocht over ‘digital nomading’, ofwel locatieonafhankelijk werken. Het is wel ironisch dat ik dat nu ineens interessant vind, maar oké. Ik zit nog in de ‘sponsfase’, wat wil zeggen dat ik alles wat ik over het onderwerp kan vinden als een spons tot me neem en daarna eens ga bedenken wat de mogelijkheden zijn voor mijn situatie. Ik ben enthousiast geworden over deze manier van werken door The Traveling Translator en via haar en een online zoektocht kwam ik uit op allerlei sites van mensen die mij voor zijn gegaan. Het ideaalbeeld schijnt te zijn dat je in je

werkplek

bikini op een tropisch eiland je werk zit te doen, maar dat vind ik iets te extreem. En de meeste mensen roepen dat het een ‘lifestyle’ is. Daar zitten nogal wat vreemde eenden tussen, heb ik ontdekt, en het wordt nog een hele toer om mijn weg daarin te vinden. Bovendien heb ik een man met locatieafhankelijk werk, dus die kan niet zomaar zijn biezen pakken en met me meegaan, wat wel een beetje het idee is, natuurlijk: meer reizen tijdens ons werkleven en niet wachten op ons pensioen. De sponsfase is voorlopig nog niet afgelopen.

Ondertussen ben ik de voorraadkast ingedoken in het kader ‘hoe verdrijf ik de verveling’ en vond een aangebroken pak met mix voor een red velvet cake, dus die ben ik gaan maken. Hoera, weer vijf minuten verdreven! De taart kwam er nogal plat uit, dus of ik er nog een laag smurrie tussen krijg, is even afwachten.

Het was een paar dagen geleden pannenkoekendag en toen Oscar dat hoorde, móésten er pannenkoeken worden gegeten. Dat hebben we vandaag gedaan, behalve voor Sander, die wat restjes nam. Voor hem geen pannenkoeken en ik geef hem groot gelijk, want ik heb er nu ook spijt van: buikpijn! Wel een heerlijke lentefilm gekeken: Le fabuleux destin d'Amélie Poulain. Blijft een heerlijk lief, fantasievol filmpje. En de kinderen kunnen de muziek spelen, dus nagenieten...

Verder voor op de lijst ‘woord van het jaar 2020’: covidioot. De man/vrouw die zich niet aan de afspraak houdt om 1,5 m afstand te houden. Expres of niet, maar het woord suggereert expres.

Ingrediënten voor cake
Gebakken cake in vorm
Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter