Doorkijkje met bomen en water

Coronaweekbulletin - deel 1

8 juni 20205 - 10 minuten

We gaan langzaam terug naar normaal. Op anderhalve meter afstand. Lukt dat? Ik hou een dagboek bij gedurende deze maanden. Nu in de vorm van een weekbulletin.

Maandag 1 juni  2020 - Tweede Pinksterdag

Uw verslaggever in den lande laat u op deze prachtige Pinksterdag weten dat het gezin in de auto zit richting het zuiden des lands om te genieten van een bezoek in de tuin van de lang niet in fysieke nabijheid verkeerd hebbende familie van meneer.

In de uren die de jongelui achter in de auto vertoefden, spraken zij over het wrede lot dat George Floyd - de vermoorde zwarte Amerikaanse man van hun ouders leeftijd - was toebedeeld en toonden zij hun diepe verontwaardiging over de gang van zaken in het land aan de overkant van de oceaan.

Deze serieuze gesprekken verbleekten echter snel toen niet alleen de grootouders op gepaste afstand werden begroet, maar ook weer in diverse talen met neven, nichten en ooms en tantes kon worden gesproken. Na het initiële enthousiasme doken de jongelui al spoedig weer achter hun apparaatjes en strekten de volwassenen onder het genot van een koude drank hun benen in de tuin.

De terugreis ving na de avondmaaltijd aan en verliep voorspoedig, waarna uw verslaggever in den lande zijn oor ten ruste legde.
 

In de tuin

Dinsdag 2 juni 2020

Twee keer zat ik vandaag bij de kapper, waar er gelukkig geen plastic doolhof is ingericht en we na het ontsmetten van onze handen, gewoon op anderhalve meter van elkaar konden zitten en onze haren verloren. Nee, de wilde niet, daarop krijgt de schaar nooit vat. Vandaag waren Tristan en Oscar aan de beurt, morgen Carmen. Ik wachtte keurig in mijn korte broek en topje op een bankje tot ze klaar waren.

Gehaakt mondkapje

Woensdag 3 juni 2020

Een dag met veel bewegingen: Sander ging met de trein (en mondkapje, want dat moet natuurlijk ook worden gezegd, net als “op anderhalve meter afstand”, alsof we elkaar verantwoording schuldig zijn of zo) naar Den Haag voor zijn werk, Carmen ging (met mondkapje) naar het Murmellius die helemaal is voorbereid op het “nieuwe (ab)normaal”. Ze hebben zelfs de Volkskrant gehaald. Ik ging met Oscar in de auto (zonder mondkapjes) naar Alkmaar om Oscar af te zetten op de hockeyvelden, waar hij zijn nieuwe klas ontmoette en spelletjes ging doen. Gisteren en eergisteren was het hartstikke warm, nu begon er een koud windje op te steken en Oscar was in korte broek en T-shirt. Als het maar niet gaat regenen, dacht ik nog.

Het viel mee en hij was blij toen ik hem kwam ophalen met een vestje. En de auto, ja. Voor mij betekende dit op en neer rijden naar Alkmaar. Ik dacht eerst bij de McDonalds een uur en een

kwartier te wachten en wat te gaan lezen of haken, maar ik had uiteindelijk geen zin in McDonalds. Ook was het me nog niet duidelijk of je daar wel binnen kon zitten (op anderhalve meter afstand, zonder mondkapje, anders eet het zo lastig), dus ben ik weer naar huis gereden. Daar nog even wat vertaald en toen weer terug. Carmen kwam om half 5 thuis en kon vrijwel meteen door op de fiets (zonder mondkapje) naar de kapper. Ik ging mee, dit keer in mijn vest en lange broek. Zonder mondkapje. Maar ik had wel graag mijn handschoenen gehad; mijn vingers waren weer helemaal wit.

Donderdag 4 juni 2020

Veel werk verricht, zowel op schrijfgebied als op vertaalgebied. Het gaat lekker. Ik heb met Karen overlegd over de special die we volgend jaar willen houden, die gaat groot worden en die moeten we goed voorbereiden. We hebben een focus nu en wilde ideeën, eens kijken wat we daarvan werkelijk kunnen realiseren.

Vandaag gaat Tristan naar school (inderdaad, met mondkapje).

Intussen heeft Carmen een kleur voor haar kamer gekozen (“promenade” - een diepblauw) en zitten de knaagbeesten nog steeds tussen dakpannen, isolatiemateriaal en gipsplaten. We zijn er nog niet achter wat het is. Mogelijkheden: wespen (dikke kans, want we hebben vaker nesten moeten laten dichtspuiten), muizen (hebben we ook eerder gehad), ratten, een wasbeer (geen idee hoe die dan op zolder heeft moeten komen, dus die valt af), vleermuizen (die kunnen ook flink lawaai maken, heb ik me laten

Zwart mondkapje

vertellen). We hebben nog geen wespen in de kamer zien komen door alle kieren en gaten, dus fingers crossed dat dát het niet is. Vleermuizen mag je volgens mij niet zomaar weghalen (beschermd en zo) en muizen en ratten? Liever niet, zeg.

Vrijdag 5 juni 2020

Ik verslaap me. Oscar moet naar school en haalt het makkelijk, maar dit is zo’n dag waarop dan alles in het honderd loopt, omdat je even vijf minuten later uit je bed rolt. Ik fiets met Oscar mee naar school in mijn winterjas. Het regent en het is 9 graden. Fors verschil met maandag. En arme terrashouders: mogen ze open, gaat het plensen. Wet van Murphy.

D-reizen belde. “Ik heb slecht nieuws,” zei onze persoonlijke reisadviseuze (adviseurin?). Kwam niet helemaal onverwacht, natuurlijk. Ik schijn een persconferentie van Rutte te hebben gemist, maar het blijkt dus dat Engeland op code oranje staat, wat betekent dat ze het coronavirus niet voldoende onder controle hebben. De touroperator, ScanBrit, heeft onze reis naar Engeland en Ierland geannuleerd, waarvoor we een voucher krijgen ter waarde van het reisbedrag. Die is een jaar geldig, dat wil zeggen, binnen een jaar boeken. Ik vind het allemaal keurig geregeld en we proberen gewoon volgend jaar dezelfde reis te doen.

Intussen mail ik naar de verhuurder van het huisje in Ierland, dat ik via HomeAway heb gereserveerd, en zeg dat we niet kunnen komen. Ik stel voor dat hij de aanbetaling houdt, ter compensatie voor ellende van deze tijd. Dat waardeert de verhuurder zeer (hij vertelt dat hij “sound engineer” is en al zijn inkomen heeft zien verdampen) en hoopt ons volgend jaar te zien.

Ik kijk snel of ik huisjes in Duitsland (code geel) kan vinden voor de datums die we anders naar Ierland zouden zijn gegaan, maar ik moet naar de kapper. Ik laat de computer open staan en haast me. Blijk ik er een uur te vroeg te zijn. Tsja. ’s Ochtends verslaap je je en ’s middags vergis je je in de tijd. Maakt niet uit, ik kom gewoon later weer terug en dan krijg ik een nieuw kleurtje en zit mijn model weer in het gareel.

We gaan in ieder geval op vakantie naar omgeving Gerolstein. Wandelen, barbecuen en spelletjes doen. De kinderen zijn enthousiast. Ik ook, als we deze vier muren maar kunnen verruilen voor vier andere muren deze zomer.

Als ik laat op de avond trek krijg en popcorn in de magnetron wil poppen, popt in plaats van de popcorn het binnenglas van de oven. Sander is zo lief om de popcorn verder in een pan te poppen, want ik baal verschrikkelijk van de oven. Wéér een klusje dat ik moet regelen.

Zaterdag 6 juni 2020

Gegroet, beste lezers van dit weekbulletin. Opnieuw vergezel ik het gezin in de wagen en deze keer gaat de reis naar het zuidwesten, alwaar er niet in de tuin, doch binnen op anderhalve meter afstand gezeten en geconverseerd kan worden met een versnapering binnen handbereik. De jongelui gaan voetballen met de buurjongen en vertrekken alras weer naar buiten.

De oudste zoon is in de ban geraakt van een geavanceerd en gemotoriseerd Lego-bouwwerk van zijn opa: een heuze Liebherr-graafmachine. In- en uitschakelen, manoeuvreren, draaien, scheppen en rijden gaat via een bediening op afstand. Dit is geen plompe kast met knoppen en stuurhendels, nee, deze graafmachine, wiens volwassen broer in de dagmijnen in Duitsland aan het werk gezien kan worden, heeft een aansturingsapplicatie via het aanraakscherm van een tablet, een zogenaamde “app”. Hiermee vermaakt de oudste zoon zich het grootste gedeelte van de dag.

Graafmachine bedienen met app op tablet

Intussen komen de andere twee kinderen van het gezin weer terug van het potje voetballen, dat niet geheel volgens wens is verlopen, aangezien de plaatselijke jongelui hun territorium driftig verdedigden tegen de gasten van buiten en zij - de gasten - dit interpreteerden als een verwoede poging van de plaatselijke jongelui tot pesten en treiteren. De sfeer verziekte dusdanig, dat zij - de gasten - afdropen en bakzeil haalden. Met een troostend woord op anderhalve meter afstand van oma en een lekkernij in de vorm van een vierkant cakeje was de lucht snel geklaard en hielden zij zichzelf bezig met de bezigheden waarmee jongelui zich tegenwoordig normaliter bezighouden. U raadt het al, inderdaad, met hun zakcomputers.

Na een eenvoudige doch voedzame maaltijd en een briljante ingeving voor mevrouw voor haar roman, die tijdens een vurig debat over de diepere zaken des levens plots naar voren kwam, toog de familie huiswaarts in de auto, waarin zij onderweg op flinke stortbuien getrakteerd werden.

Zondag 7 juni 2020

Zondag. Regen. Lui. Geen croissantjes (want de oven is kapot). Beetje to-do-lijstje afgewerkt. Haken. Facebooken. Met Odile kletsen. Dit verslag schrijven. Regen. Niets. Beetje iPad-spelletje spelen. Theedrinken. Lezen. Ik ben bijna aan de stapel boeken met zwarte kaften toe. Naar bed.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter