Roze waterlelie

Coronaweekbulletin - deel 3

22 juni 2020 5 minuten

We gaan langzaam terug naar normaal. Op anderhalve meter afstand. Lukt dat? Ik hou een dagboek bij gedurende deze maanden. Nu in de vorm van een weekbulletin.

Maandag 15 juni 2020

Het is een drukke werkweek voor mij met allerlei schrijfopdrachten en regeldingen voor Fantasize. Het zou ook een productieve dag voor mij zijn geweest, ware het niet dat ik erachter kwam dat mijn printer het niet deed.

Ik wilde een essay uitprinten om er in te gaan schrappen en kliederen om te herschrijven, maar de printer zweeg in alle talen, gesproken, dode en computertalen, dus toen was ik niet blij. In plaats van dat ik het essay op de computer gewoon herschreef, dook ik in de online probleemoplossers van de printer, waardoor ik nog verder van huis was. Lang verhaal kort: na een oproepje op Facebook kwamen er bruikbare tips. Het bleek dat een update van Microsoft

Screenshot internet

voor Windows 10 corrupt is en die update moest ik wissen. Gedaan en voilá, het trouwe apparaatje deed het weer. Wel een halve middag mee bezig geweest, dus daar ging mijn dag.

Oscar heeft twee dagen online les omdat zijn juf tijdens het alternatieve groep-8-kamp door haar enkel is gegaan (trampolines...). Hij is opnieuw binnen een uur klaar met zijn taken en ik krijg hem met moeite achter de computer vandaan. Dan gaat hij pianospelen. Het is weer lekker rumoerig in huis.

Dinsdag 16 juni 2020

Het wordt tijd dat ik mijn Favoriete Klusser weer eens app, maar ik vergeet het steeds, totdat ik een telefoontje van de leverancier van Velux krijg: vertraging. Het rolgordijn wordt vrijdag bezorgd. Dat is voor mij een reden om FK te appen met de lijst met klussen. Hij komt de 29e. Kan ik dat ook weer afvinken op de to-do-lijst.

Vandaag stuur ik een vragenlijst naar Elena van Ontdek Rusland, zodat zij die kan vertalen en doorsturen naar haar contact in Kamtsjatka. Dat wordt mijn eerste artikel voor haar: over het schiereiland. Ze ging enthousiast ermee aan de slag. Ik ben erg benieuwd naar de antwoorden.

Kapotte spiegel

Midden in de nacht schrikken Sander en ik ons rot, want er valt ergens iets. Het klinkt als glas of metaal en we kunnen de bron niet vinden, totdat we de wc open doen: spiegel in grote en kleine gruzelementen. Hij was van zijn bevestiging gegleden, die bestaat uit een ophangmechaniek voor de wand en twee grote vierkante haken met dubbelzijdig plakband. Het plakband liet los. Vast coronamoeheid.

Woensdag 17 juni 2020

Sander heeft de hele dag ‘consultatiegesprekken’. Gesprekken met marktpartijen over de SDE-regeling. De. Hele. Dag. Ik ken de structuur van die gesprekken inmiddels uit mijn hoofd: voorstelrondje, procedure-uitleg, punten doorlopen van het consultatieformulier, gelegenheid tot stellen van vragen (dat is altijd erg gedetailleerd) en afsluiten. Vaak moet hij op een dag tien keer hetzelfde uitleggen en zijn de antwoorden van de verschillende partijen ook vergelijkbaar. Nog even en ik kan het overnemen (not!). Maar na zo’n dag is hij kapot.

De serie Lost in Space is afgelopen, dat wil zeggen, we moeten wachten op seizoen drie. We proberen The Flash, een simpele serie in het Marvel-universum. Behalve aflevering één, waarin de snelste man op aarde ontstaat (namelijk door een ontplofte deeltjesversneller in combinatie met een storm die niet heel natuurlijk lijkt te zijn), gaat elke aflevering zo: Barry ( = the Flash) hangt rond bij zijn nieuwe vrienden in het ontplofte lab, dat ze weer in gebruik hebben genomen, er worden onderzoeken gedaan naar zijn stofwisseling en zo. Dan moet hij snel naar zijn werk bij de politie, waar hij forensisch onderzoeker is. Steeds blijkt er bij een moord een ‘metamens’ te zijn betrokken die Barry dan met behulp van Joe opspoort en opsluit. Een obligaat scènetje met Joe (zijn (zwarte) stiefvader en hoofdcommissaris die Barry’s echte vader achter de tralies heeft gezet wegens moord op zijn vrouw (Barry’s moeder)) waarin er op sentimentele wijze wordt ingegaan op (stief)vaderschap en er tranen en omhelzingen zijn, waarna het tweede obligate scènetje volgt met ‘love interest’ Iris, dochter van Joe. Zij heeft nu nog verkering met de partner van Joe, maar dat zal vast in seizoen drie of vier uit elkaar knallen, omdat ze dan ein-de-lijk erkent dat ze Barry lief vindt. Zucht. Ik weet niet of ik dit lang volhoud.

Donderdag 18 juni 2020

Ik roep hulp in van mijn schrijfvriendinnen voor het volgende: mij opdrachten geven zodat ik mijn roman een keer ga schrijven én voor een kinderverhaal dat ik ooit met Tessa heb geschreven en dat we toch wel ergens willen onderbrengen. Dat ik een manager nodig heb, is wel ironisch, aangezien ik het merendeel van de tijd voor anderen manage. Waarom kan ik dat dan niet voor mezelf? Korte antwoord: ik raak in paniek. Lange antwoord: een roman schrijven is geen kattenpis en ik weet wel waarover ik wil schrijven, maar als ik denk aan alles waaraan je moet denken als je een roman schrijft, is het zó veel, dat ik spontaan dichtklap. Ik heb iemand nodig die voor mij een to-do-lijst maakt en me niet lastig valt met spanningsbogen, tijdlijnen, resonanties tussen de scènes, karakteropbouw enzovoorts. Nee, gewoon: ga 10 scènes schrijven voor 27 juni en geef ze een voorlopige plek in de roman. En dat keer oneindig tot de roman af is. Zoiets. Opdracht één was precies dat: 10 scènes schrijven. Yes, ma’am!

Vrijdag 19 juni 2020 en zaterdag 20 juni 2020

Ik ben moe en er komt weinig uit mijn vingers. Ik lees Stilleven van Marieke Damen (ja, familie) en het verhaal zit solide in elkaar en heeft een verrassend einde. Daarna duik ik in Boek van stof, La Belle Sauvage van Philip Pullman. Dit is een prequel op de Noorderlichttrilogie. Het is een fijne wereld om in te vertoeven.

Wolk en vogels

Zondag 21 juni 2020

Om 20.45 uur vertrek ik naar het noorden om Odile op te pikken voor een verhalenvertellersbijeenkomst in Westerland. We zitten in de tuin rond een kampvuur en vertellen verhalen rond het thema ‘heb je wel eens een engel gezien’. Dat nodigt uit tot vertellingen over bijzondere ontmoetingen, dromen en zo nu en dan een nuchtere anekdote tussendoor. Sommigen vertellen, anderen lezen voor, een derde groep luistert alleen maar. Het mag allemaal. Het wordt langzaam donker, het is tenslotte midzomernacht. We nemen hapjes

en drankjes. Odile beet het spits af met haar verhaal en ik sloot de rij met de mijne. Na afloop was iedereen onder de indruk, maar toen ik Odile naar huis bracht, zei ik dat ik twijfelde of ik het verhaal wel had moeten voorlezen. Misschien was het iets té. Odile vond van niet. 
Nadat ik haar had afgezet, rijd ik in het donker, in mijn eentje, over de N99 naar huis en het lijkt net of ik in het luchtledige vlieg op een lange sterrenreis van niets naar niets.

Delen op FaceBook Delen op LinkedIn Delen op Twitter